
| Kategori : ÞÂÝRLER ve ÞÝÝRLER / Yavuz Bülent BÂKÝLER | Okunma Says: 4048 |
EMNE BACI
Ben Numanlar köyünden Emine Bac...
Yam belki doksanbir, belki seksen sekiz.
Ellerim, ayaklarm budaylar kadar temiz...
Yaz gelince dibeklerde çâresiz
Dövülen benim, benim, benim!
Benim imdi harmanlarda savrulan,
Kara topraklarda buu, yetim ocaklarda duman...
Seferberlik yllarndan beri dul kalan
Gelinim, gelinim, gelinim!..
Ben Numanlar köyünden Emine Bac...
Ürüzgârn erittii karlara benziyorum.
Gayr söner odamda geceleri yanan mum,
Yüreime bir ses verin, diyorum:
nim inim, inim inim!...
Ben Numanlar Köyü'nden Emine Bac!
Tadm tuzum yok gayr, azmda dilim ac...
Varp hangi doktordan alsam ilâc
Ben kim, doktor kim, ben kim?..
Beni böyle ilmek ilmek dokuyup saran ar,
-Biliyorum gayr- ölüme çar...
Kuru dallar gibi Allah'a doru
Uzar be vakit ellerim, ellerim, ellerim!
Ben Numanlar köyünden Emine Bac...
Üzerime dalar gibi çile gelir de
"Yâ sabr!" çekerim evvelemirde.
Bir kuru canm var çok ükür, bir de
Bir yatak, bir yorgan, bir kilim...
Bir yatak, bir yorgan, bir kilim...
NOT: âirle yaptmz bir görümede Emine Bac'nn gerçek bir ahsiyet olduunu, bu çileke Anadolu kadnn bizzat gördüünü söylemitir. (Dorulu)
Yazar: Yavuz Bülent Bâkiler |
13-07-09 |
||
| E mail: Mail Adresi Yok | Tweet | ||