Sivas'ta Ulu Câmi avlusunda çocuklar

Yalvaran gözlerle etrâfa baka baka

Açıyorlar küçücük esmer avuçlarını:

-Emmilerim sadaka!.. Emmilerim sadaka!..

Hükûmet konağının yanında biri,

Bir avuç kemik, bir parça deri...

'Boya cila yimbeş, boya cila yimbeş!..' diye ağlıyor

Ve daha fırça bile tutamıyor elleri...

Garipler Pazarı'nda körpe çocuklar,

Yorgunluktan güzelim yüzleri al al...

Öldüren bir çığlık dudaklarında:

-Boş hamal! Boş hamal! Boş hamal!..

Nâne satan, su satan yetim çocuklar

Şarkı söyleyemediler güneşe, aya...

Biliyorum ne masal dinlemeye doydular

Ne oyun oynamaya...

Bezirci'de, Yüceyurt'ta, Altıntabak'ta...

Çocuklar var, incecik yüzleri nurdan;

Ama toz-toprak içinde elleri ayakları,

Oyuncakları çamurdan...

Ve günahkâr çocuklar, suçlu çocuklar

Mahkeme salonunda, bakarım dizi dizi...

Bu suç bizim suçumuz, bu günah bizim

Affedin bizi!..

Gökteki yıldızlar kadar sayısız,

Âh yurdumun kimsesiz ve yoksul çocukları,

Anladım, farkınız yok koparılmış başaktan!..

Alın bu gözleri benden, alın bu yüreği artık

Utanıyorum yaşamaktan!..