Mâzî köyünde, hâtıralar gölgesinde kal;
Yaklaşdığın tabîati günlerce seyre dal…
Dağlar başında zevkini aldındı varlığın,
Bulsun bu zirvelerde huzûr, ihtiyarlığın...
Akşam, çoban sadâları artar, güneş söner;
Gür çıngıraklarıyle davar yaylâdan döner…
Havlar zaman zaman gece ufkunda bir köpek,
Gönlün hüzünlenir bunu duydukça ürkerek...
İnsan bilir cihanda nedir ömrünün sonu;
Ömründe bir dakîkacık etmez hayâl onu...
Hiç şaşmıyan saat gibi işler durur kader,
Bir gün saat çalar... Çok uzakdan gelir haber!..
Artık güneş görünmez olur, gök bulutludur,
Râhatça dal… Ölüm “sonu gelmez bir uyku”dur…
|
