Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : / PORTRELER | Okunma Says: 607 |
slam uygarlnn yeniden ele aln, canlandr, bir ticaret ve kazanç ii olmad gibi, bir politik sömürü arac da deildir. Bunun yannda, bir inanç ve gönül verme, kiiliin kaçnlmaz ortaya çkma iidir. Kaderin belirledii bir misyondur. Özveri ve dayanma gücü isteyen bir misyon…
Rahmet-i Rahman’a kavuan Sezai Karakoç, bunun en iyi örneini veren ve yaayan biriydi. Sosyal medyada onunla ilgili paylamlarda bulunan-doru yanl- bilgilerle ortaya koyduklar tavr, az müstesna genellikle sansasyonel bir eda içinde cereyan etmekte olduuna tanklk etmekteyiz.
Ahmet Sezai Karakoç, geçmite neler yaad, yannda kimler vard, bir elin on parman geçmeyecek sayda etrafndaki insanlarn dnda kimler destek verdi? Bu ve bunun gibi sorulara cevap bulmamz için zaman tünelinde bir yolculua çkalm.
Büyük sanatkârn acl günlerinden bir kesit verelim ve geçmie bir ayna tutmaya çalalm imdi… Günümüzün yaayan büyük airi Sezai Karakoç, politikann ve çkar rüzgârlarnn sert esen rüzgârlar önünde savrulmadan ayakta kalabilen ve prensiplerinden ödün vermeksizin hayatn sürdüren ve bugünlere kadar gelebilen ender sanatkârlardan biridir.
Altm yl önce, onunla birlikte sanat hayatna balayan birçok yol arkada, öhret ve politika basamaklarna yönelerek sahip olduklar yetenek ve sanat güçlerini tüketmelerine karn Karakoç, has bir düünce adam olarak duygularn, izlenimlerinin, anlarn, umutlarn, öfkesini, sevincini, acsn, duyarln kimi kez bir kazma, kimi kez bir çekiç ve kimi kez bir ine gücüyle ve adeta kuyu kazyarak kitlelere ulatrm ve ruhundan dirili soluunu üfleyerek toplumu aydnlatmaya çalan bir sanatç olarak yaamtr her zaman.
airin dünyas zengin ve oldukça renkli, snrlar çok boyutlu, çok cepheli ve çok geniti ve öylece devam etti her zaman… Bunu yaparken, iktidar nimetlerinden ve çkar çevrelerinden uzak durarak bir tlsmc gibi bütün iç skntlar datan, yeni bir umutla ve dik durula topluma yeni bir k ve yeni bir mum tutan olmutur Ahmet Sezai Karakoç…
Manevi aleme bir pencere açan ve 88 yanda vefat eden airimiz diyordu ki: “Öretim ve görev imtihanlarn bir kenara brakrsak, hayatmda, gerek sanat ve edebiyat, gerek düünce ve yaz alannda ve gerekse baka alanda hiç bir yara katlmadm, hiç bir ödüle talip olmadm, bir ödül beklemedim. Çocukluumuzdaki devlet, korku ve dehet salan bir devletti. Herkes gölge etmesin baka ihsan istemez düüncesindeydi. Bir zarar gelmesin yeter faydas zaten beklenmez gibi bir kanaat vard devlet hakknda. Devletin gözüne görünmemek ya da ilimemek, en büyük mutluluktu. Sanki yurtta olmak, suçlu olmak demekti suçsuzluunu sen ispat etmek zorundaydn adeta. Yani, beraat- zimmet asldr kural tersine dönmütü sanki.”
1969 ylnda yaad ac günlerden bir kesiti gündeme tamak istiyoruz Sezai Karakoç’un yaadklaryla ilgili olarak. “O k bir iki kitap hazrlamaya çaltm. Maara ve Ik adl eserimi tekil eden yazlar, Hz. Yusuf’un Düü ve Da Çars adl yazlar yazdm. Bahar gelince Gül Mutusu adl uzun iirime baladm. Bütün bahar, o yazlar ve o iirle uramakla geçti. Bir yerde yazmadm ve dergi de çkmad için, ciddi bir gelirim yoktu. Hzr’la Krk Saat ve Taha’nn Kitab gibi iir, Kyamet As gibi nesir kitaplarmn satndan gelen para, tabii ki yetersizdi. Haziran aynda maddî yönden çok skmtm. Kimseden de borç isteyemiyordum. Bir hafta hemen hemen hiç bir ey yemedim. Böyle zamanlarda insann gidip birinden borç istemesi daha çok gözünde büyüyor. nsan knanacakm hissine kaplyor. Evde biber, bulgur, bostana dedikleri acl bir garnitür vard. Bir kaç gün ekmek ve bostana ile idare ettim. Sonra ekmek alacak para da kalmad. Bir gün evde üst üste alt demli çay içmitim. Beyazt’a doru yürüdüm. Orda yaknm bir gence rastladm. Kendisinden para verip alabileceim bir yaknm. Bir çay da orda Marmara Kahvesi’nin bitiiinde, onun yazl saylan Yeni Küllük’te içtim. Bu çay bayat bir çayd. Genç arkadatan biraz para aldm. Oradan eve döndüm. Maksadm bir eyler alp, yemek yapmakt. Ancak yürürken Köprülülerin türbesinin orda bam döndü, gözüm karard. Yoluma devam ettim. Caalolu’na geldim. Manavdan, bakkaldan yiyecek maddeleri aldm. Fakat yine bam döndü. Kendimi eve zor attm. Biraz yatarsam kendime gelirim diye düündüm. Yataa uzandm. Bam korkunç dönmeye balad. Gözümü açsam, ya da ayaa kalksam, sanki bütün dünya üstüme yklacak gibi oluyordu. Uyumaya çaltm. Mümkün olmad. Kalkp pencereyi açp imdat isteyeyim dedim. Fakat her kalkmda yeniden yataa mhlanyordum. Gece olmu karanlk çökmütü. Bir ara ümidimi kestim yaamaktan. Demek ki ömrüm bu kadarm dedim kendi kendime. Ölümü kabullenmek istedim. 36 yandaydm. Tüm hayatm gözümün önüne getirdim. Sonra düündüm. Bu ekilde ölümü kabullenmenin doru olmadna karar verdim. Öleceksem, mücadele ederek ölmeliydim. Kalktm, duvarlara çarparak, yerde sürünerek kendimi d kapya attm. Oradan dar seslenmeye baladm, Tesadüf bu ya apartmann kapcs ordaym sesimi duymu. Ayaa kalkp kapy açamadmdan anahtar kap altndan dar attm. Kapc kapy açt. Gidip bana yourt getirdi. Fakat yine düzelmedim. Beni bir taksiyle hastaneye götürdü. Günlerce çi kuru bulgur, biberli su olan bostana, demli çayla beslenme sebebiyle zehirlenmi miydim? Psikolojik gerginlik de vard tabii. Hastanede nöbetçi doktor durmadan ilâç yazd. Kapc gidip alp getirdi. ne yapt doktor. Sonra beni nöbetçi doktor odasnda muayene masasnda brakp gittiler. Pencereler açkt. Üstümde de yatak çaraf bile yoktu. Gözüm kapal olduundan kalkp pencereleri kapayamadm. Sabaha kadar o ekilde soukta kaldm. Sabah gelen doktorlar beni bekleme salonuna çkardlar. Gözümü açamyor ayaa kalkamyordum. Eve gitmek istiyordum, fakat kalkp gidemiyordum. O kalabalkta kimse de ilgilenmiyordu benimle. Uzun bir süre daha öyle kaldm. Kahvede yanma gelen gençlerden biri, o gece, ben kahveye gitmeyince, sabah evime gitmi, beni evde bulamaynca kapcya sormu. O da hastanede olduumu söylemi. Gelip beni hastanede aram. Beni ararken Süleyman Yalçn’a rastlam. Durumu anlatm. O da: “Bulunca gitmeyin. Bana haber verin, beni bekleyin” demi. Genç arkada, Fatih (Altay) gelip beni buldu ve Süleyman Bey’e haber verdi. O da: “Toplantya gireceim, beni bekleyin” demi. Sonra Süleyman Bey geldi. Beni kendi bölümüne götürüp yatrtt. Kendisi, doçent ve asistanlar hep gelip yokladlar. O srada sarlk salgn vard. Benim sarlk olup olmadma bakyorlard. Sonunda Süleyman Bey, akut gastrit tehisi koydu. Üç gün orda kaldm. Büyük ihtimam gördüm. Profesörün hastas olduum için tüm görevliler gelip beni soruyorlard. Bir iki gün serum da verdiler. Üçüncü gün kendime geldim. Arkadalar da hastanede olduumu Fatih’ten örenmilerdi. Ziyarete geldiler. Süleyman Bey’in klinii, o günler tamirat için boaltlacakm. O sebeple, baka bir yere nakledelim dedi. Marmara kahvesine gelen yaknlarmzdan Yurdakul Daolu ise: Esnaf Hastanesine yatralm seni. Orda 15 gün dinlen dedi. Parasn kendisini verecekti tabii. Ben teekkür ettim. Hayata yeniden domutum. Mühim olan buydu. Üç arabayla (Turgut Akman’n, Yurdakul Daolu’nun, Sabri Özpala’nn) eve hareket ettik. Hastanenin üç günlük parasn da Sabri Özpala verdi. Kapcnn ald ilaçlar bir hayli para tutmutu. lk frsatta borç alp onlar ödedim.”
Bu çileke air ve aclarn emzirdii sanatkâr- düünür, daha sonraki zamanlarda u iiri kaleme alacaktr:
“Brak ben alayaym
Eski pazarnda satlan Afganistan’a
Açlktan milyonlar krlan Afrika’ya
Filipinler’e
Habeistan’a Eritre’ye Filistin’e
Esaret prangasyla kvranan
Kafkaslar, Azerbaycan, Türkistan’a
Bütün milletlere ülkelere
Irmaklar gibi ben alayaym.”
Yazar: Þakir Diclehan |
24-11-21 |
||
| E mail: maarifinsesi.com | Tweet | ||
 |
 |
||
