
| Kategori : / RAMAZAN- ORUÇ- ÝNSAN | Okunma Says: 516 |
Ramazan mevsimi aslnda leziz bir hüzün iklimi. nsana aslnda insan arndran, kanatlandran bir kalp, bir ruh hediye eden bir iklim.
Yazya, öyle girmeye çalaym:
Hüznünü yitirme, kalbin kararr.
Kararan kalp, hayatn da karartr.
Hüzün, bitmemi bir arkdr; tamamlanmam bir hikâye...
Bitmemilik, tamamlanmamlk hâlidir hüzün.
Hüzün, umutlarn bittii anlamna gelmez. Aksine hüzün varsa, umut da vardr.
Hüzün, kiinin acziyetini kabul etmesiyle ortaya çkar. Ama insan, ancak acziyetini farkettii an, azmanlamaktan kurtulur, insanlamaya -bakalarnn acsn duymaya- balar...
RAMAZAN’IN SIRRI: HÜZÜN FÜTÛHÂTI MEVSM OLMASI
Ramazan’n srr nedir?
Özlenen bir ay olmasdr. Her dem özlenilecek olaylar, unutulmayacak tadlar, kokular, yaanamayacak anlar, anlar yaanyor ve yaatyor olmas.
Hüznün bütün boyutlaryla, enlemesine ve boylamasna yaanabiliyor olmas, Ramazan’n srr bu.
Ramazan bir hüzün mevsimidir: Yaz, k demeden, bildik mevsimleri aan, insan aknlatran, aknla buluturan bir hüzün fütûhât mevsimi.
Hüzünsüz yaanmaz Ramazan. Hüzünsüz tadlmaz, tadna varlmaz.
Nasl yaansn ki hüzünsüz? Ramazan, felsefî olarak Rabbimizin, kendimizin ve dünyann bihakkn farkna varmamza, dünyay ve kendimizi duymamza, görünür-görünmez bütün boyutlaryla yaamamza imkân tanr.
Hüznü, Ramazan’da yaar insan, Ramazan’da duyar, Ramazan’da tadar hüznün meyvelerini iliklerine kadar...
te bu yüzden olsa gerek, kerem sahibi Allah Teala “orucun ödülünü ben vereceim” diye buyurmu, böylelikle burada Ramazan orucunun ontolojik farkllna, derinliine, boyutlarna bu ekilde dikkat çekilmitir.
Kiinin, Ramazan boyunca bir ay, gece gündüz kendi’ni düünmesi, bakalarn düünmesi, yoksulu kimsenizi düünmesi, hüznünü büyütür ve hüznün, bakalarnn, farkl olann farkna varma farkndal olduunu görür kii; kendine gelir, farkn farkeder.
GÖLGEDEN ÖRENR NSAN GÖRÜNMEYEN GERÇE, O YÜZDEN GÖLGEDE SERNLER...
Dünyaya dalmak, günein en tepe anndaki klarna doru komak gibidir; insann gözü kamar; bu sert güne gibi ayartr, duyarszlatrr ve körletirir insan bu dünya.
Dünyay, ayartc en tepedeki güne gibi görmek ve sadece o kamatrc a yürümek, gölgeleri görememek demektir.
Bize gerçei gölgeler öretir.
Gölgeler, gerçeklerin görünmeyen boyutlarna iaret eder. Sûretler, hakikatin yansmalardr. Hakikati biz sûretleri vastasyla biliriz, daha da önemlisi, yaarz.
Yaamayan bilemez.
Tadamayan anlayamaz.
Gölge’den örenir insan görünmeyen gerçei. O yüzden gölgede serinler insan: Gölgede iskân eder.
“Gölge” olmasa ne yapar bunca varlk, bunca can? Scaktan yanar, souktan donar.
HÜZÜN: RUHUMUZUN ARET
te hüzün, hayatn gölgesidir, ruhumuzun iareti; ruhumuza iaret eden, ruhumuzun varln gösteren, duyumsatan rengi, dokusu, kokusu hayatn.
Hüzün, ölümün de hayatn da bütün renklerini hissettirir, bütün seslerini duyumsatr, yaatr insana.
Hayatn tad, hakikatin rengi, rengarenk, renk-a-henk akan ritmidir hüzün.
Hüzünsüz hayat, hayatn ruhsuzlamas, insann duyarlklarn, insanî duyargalarn yitirmesidir.
Hüzün kavranmadan, daha da önemlisi, hüzün yaanmadan sevgi de, ak da, muhabbet de, özlem de kavranamaz, yaanamaz, duyumsanamaz.
HÜZNÜN RENG: MÜMN’N YÜRE
Hüzün, mü’minin sesidir: Hüznün rengi, mü’minin yüreidir. Bu dünya geçicidir, her ey geçici bu dünyada. O hâlde kalc olann izini sürmek gerekirken geçici dünyaya dalmas insann, hüzünlendirir mümini, inanm insan.
Hüzün, her dem diri, her dem taze olma hâlidir.
Hüzün, bütün renkleri yaama, bütün sesleri duyma hâli; yalandkça özleme, özledikçe gençleme ahvâli.
Ramazan bir hüzün mevsimidir: Hayat, bütün boyutlaryla, renkleriyle, kokularyla, dokularyla ve sesleriyle duyma ve yaama imkân ve mekân, mahalli ve hâli, vasat’ ve vastas, yolu ve yolculuu...
Hüzünle yeerir bütün çiçekler... hüzünle meyve verir bütün aaçlar... hüzünle ve sevinçle, susuz topraklarn, susam canlarn susuzluunu giderme nevesiyle akar bütün “rmaklar”... sonsuzluk deryasna...
Ramazan’da varln, insanln, tabiatn hüznünü, sesini duyabilen, hüzünlerini iliklerine kadar yaayan yürek ülkesinin çocuklarna selâm olsun.
Yazar: Yusuf Kaplan |
11-04-22 |
||
| E mail: yenisafak.com | Tweet | ||