Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : ÝKTÝBAS / Muhtelif Mevzûlar, Yazarlar, Yazýlar | Okunma Says: 532 |
Bir ta suya atmak gibi olup geçiveriyor baz eyler. Ksack bir zaman halkalanyor sanki suyun üstünde ve kaybolup gidiyor sonra. Ne suyun üstündeki izleri biraz daha orada tutmak mümkün, ne ta geriye almak... Baz eyler diye söze baladm ama aslnda her ey böyle hayatmzda... Hatta hayatn kendisi böyle... Suya atlm bir ta, suyun yüzeyinde brakt belli belirsiz izler ve...
“Mümkün olsa da elime bir silgi alsam ve geriye doru yürüyüp hayatmn bütün yanllarn silsem...” diye geçirdi içinden. Geriye pek fazla bir ey kalmayacan düünerek brakt silgiyi hayalinin elinden.
Zaman içinde yolculuk yapmaya merakl oldu hep insanlar... Romanlar yazld, filmler çekildi bununla ilgili... Acaba içimizdeki dayanlmaz geri alma arzusuyla bir ilgisi var m bunun diye düünüyorum bazen. öyle düününce, kimin aklna milyon tane ey gelmez geri almak isteyecei! Yapmay ya da yapmamay ya da baka türlü yapmay isteyebileceimiz eylerle dolu kafamzn içi... Yapma konusunda hep tek hakkmz var, bir karar veriyoruz ve mecburen o kararn açt yoldan gidiyoruz. Her defasnda doruyu bulma kabiliyetimiz olmadna göre bazen yanl seçiyor, yanlyoruz. Geri alp dorusunu seçme hakkmz olsa bunu elbet yaparz. Ama yok! Tabiat böyle deil hayatn, böyle yaratlmam dünya. Suya attmz ta geriye alamyoruz. Yaptmz her ey, doru ya da yanl öylece kayda geçiyor, hükme balanp geçmie kaytlanyor. Yanllarmz aacn üstüne atlan çentikler gibi bizimle birlikte yayor. Zamann yaralar... Pimanlklarn takvim yapraklar gibi...
“Doduum günkü kadar bilge olamadm için hep pimanlk duymuumdur” diyor Henry David Thoreau, ‘Walden’da. Yaayp bir eyler biriktirdikçe olgunlaacamz düünüyoruz oysa biz. nsan masumiyetiyle birlikte doduuna göre, yaadkça insanlndan, berraklndan, safiyetinden, kendiliinden bir eyleri kaybediyor aslnda. Olgunluu doduumuz günkü masumiyetimize geri dönmek olarak düünmeliyiz belki de. Hayatn safralarn üstümüzden ata ata, yaamann kirinden, pasndan arna arna, üstümüzdeki dünya arlklarndan kurtula kurtula... Albert Camus, ‘Yabanc’da öyle iaret ediyor bu gerçee: “...hiç kimse Tanr’nn balamayaca kadar günahkâr olamazm ama bunun için insann nedamet getirip ruhu bombo, her eyi kabullenmeye hazr bir çocua dönümesi gerekmi”
Belki en çok yitirdiimiz ey zaman, belki en fazla biriktirdiimiz ey pimanlk... Ama bir dakika! Zaman bir andr, dem bu demdir demiyor muyduk biz? O halde elimizden kayp giden nedir? Madem ki vakit bu vakit, dem bu dem, her eyi sfrlayarak hayat beyaz bir sayfaya dönütürecek noktada deil miyiz daima? Zihnimizde kendini büyüten bütün eksikleri tamam klacak karar an deil mi aslnda bu an? Pimanlk libasn giymek, insann bütün klk ve kyafetlerden soyunarak kendi tenine bürünmesiyle mümkün belki de... Masumiyetimizi doduumuz yerde brakmadk m? Çocuk üstüne dünyann örtülerini sara sara kalnlap adam haline gelmedi mi? Bize yaksn diye deitire deitire üstümüze giyip kuandmz eyler güzelletirdi mi bizi? Belki brakmalyz dünyalklarla giyinip kuanmay, belki çare çkarp atmaktr bizi dünyaya bulayan bütün bu kyafetleri! Masumiyet insann en yaln halindeyse, bunca eki niye alp ekliyoruz o yaln halimizin üstüne?
“Söylemesi kolay!” dedi beyaz saçl adam, “O kadar çok yürüdük ki, baladmz yerin o kadar uzana dütük ki, geri dönmek için de bir ömür ister gibi geliyor bize!”
Yazar: Gökhan Özcan |
08-08-22 |
||
| E mail: yenisafak.com | Tweet | ||
 |
 |
||
