Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : / PORTRELER | Okunma Says: 633 |
Kahramanmara hiçbir zaman bizim için sradan bir ehir olmad. Biz bu ehri bir yerleim yeri olarak deil de bir yürek merkezi olarak gördük.
Sohbetlerimizde ad hep güzelliklerle geçti. Kimi zaman yetitirdii güzel adamlar andk. Kimi zaman türkülerini söyledik. Kimi zaman tahrasn tattk kimi zamansa kurtulu destanlarn dinledik.
Maral deildik, bedenen orada yaamyorduk ama kalbimiz bu aziz ehirle birlikte att hep.
Bir gün Marasz kalacak olsak bir dergi gelip masamza konmu olur, bir dost selâm gibi Mara kendini hatrlatrd.
airi bol yazar çok olduu için, ayda en az üç dört defa Mara’tan postaya verilmi duman üstünde bir kitap bize merhaba derdi. üphesiz ruhu olan bir ehir Mara.
Bir ehre ruhunu lüks binalar, gösterili apartmanlar, süslü püslü alveri merkezleri veremez. Bir ehre ruhunu orada yaan gönül adamlar, erler, erenler, pirler, alperenler verir. Bir yerde evliya türbesi varsa oras Türk topradr, diyen Erol Güngör’e rahmet olsun. Kahramanlkla yourulan Mara öz be öz Türk topradr.
Ukkâe Hazretleri bata olmak üzere, Anadolu’yu mayalayan saysz Hak dostunun türbesi ya da makam vardr Mara’ta. Bir gece yars aziz dost smail Göktürk’ün mihmandarlnda gittiimiz Ukkâe Hazretleri, diriltici nefesini ruhumuza üflemi, manevi olarak bizi sarm ve sarmalamt.
O gün bir kez daha anladm ki ehrin tepe yerlerinde türbeleri olan büyük zatlar, manevi nöbetlerine devam ediyor. Mana âleminde her ehrin bir sahibi var. Mara da sahipsiz deil. Mara’n srrn ancak ehrin srllar anlayabilir.
Türk edebiyat bir ehirle özdeleirse bu ehir muhakkak Mara olurdu. Bir dönem latife kabilinden, Din Malatya’ya edebiyat Mara’a inmitir, diye söylenirdi.
Malatya’daki slamc damara, Mara’n çkard edebiyatçlara atfta bulunmak için söylenirdi bu söz.
Mara’ta her üç kiiden beinin air olmasnn elbette bir hikmeti vard. Toplumun muhayyilesinde Mara ve edebiyat ilikisi her yeni tanlan aire sizde mi Maralsnz sorusunu sorduracak kadar güçlüdür. Toplumumuz bu hakikati kabullenmitir.
Hatta öyle ki Maral olmad halde baz büyük airleri de Maral olarak zihnine kazmtr. Mara’tan çok sayda edebiyatç çkmasna dair herkesin kendince bir yorumu elbette ki var. Bu konuyla ilgili soruma Rasim Özdenören Aabeyin verdii cevap bana çok manidar gelmiti.
Özdenören’in cevab hatrladm kadaryla öyle:
“Mara’n dou, bat ve kuzeyinde yol yok. Güneyde ise kar yadnda yollar kapanr. 6-7 ay Mara hep kendine yetmek zorunda. Zahiresini yllk yapar. Karnca yuvas gibidir. K geceleri insanlar birbirlerine masallar, hikâyeler, destanlar anlatr. Dolaysyla Mara kendi edebiyatçsn da yetitirmek zorunda kalm bir ehirdir.”
Mara, gönlümü dostluuyla doyuran ehir!
Mara bir edebiyat ehri olduu kadar benim için bir dost ehridir. Hayatmn her döneminde mutlaka bir Maral dostum oldu. Üniversitede okuduum dönemlerde, askerde, umrede, Kudüs’te, çaltm devlet dairesinde, gönüllü hizmetkâr olduum derneklerde, vakflarda, zikrine katldm dergâhlarda en samimi olduum kiiler hep Maralyd.
Bunun da farkna olgunluk yalarmda vardm. öyle bir tefekkür edip ömrümü kendime özetlediimde, Maral çok sayda dostum olduunu gördüm. Havasndan suyundan m bilmiyorum.
Ama Mara’n ruhu ruhuma karde. Ruh akrabalarmn büyük bir ksmnn Maral olmas bu manada gayet doal.
Acaba köklerimiz Mara’a dayanyor mu diye bir dönem aratrma bile yaptm. Belki atalarm oradan gelmi ya da geçmitir diye kaytlar kartrdm. Herhangi bir delil bulamadm ama kendi içimden bu iin srrn çözdüm.
Mara ne ceddimin ne benim doduum ehir. Mara gönlümü dostluuyla doyuran ehir!
Bu kutlu ehrin gönlüme armaan olarak sunduu her bir ferdini hep sevdim, hep de seveceim. Bu ehir her zaman dostluun, yiitliin, kahramanln merkez üssü oldu.
Bizi her haberiyle, her iiri ve her türküsüyle sevindirdi. Ancak Mara ilk defa bizi üzdü, ilk defa bizi acya bodu. Bizi ykarak deil yklarak ykt. lk defa böylesine bir ykma, bir kedere, binlerce ayrla, binlerce feryada merkez üssü oldu.
“Eyvah!” demeden Allah diyelim!
Hem iim hem de geçmiten gelen merakm gerei sabah uyanr uyanmaz gazetelerin manetlerine bakar, ilk sayfalarn gözden geçirir, haber sitelerinde son dakika verilen haberleri okur, öyle mesaime balarm. 6 ubat Pazartesi sabah kalktmda içimde bir sknt vard.
Hemen haberlere bakaym istedim. Elimi attmda telefonun arjnn bittiini gördüm. Hemen arja taktm. lginç bir ekilde arj olmad. Bunu daha önce de yaadm. Telefon birden arzalanyor ya da arj olmuyorsa o gün mutlaka ie yarad gündür. Evden çktm ve tramvaya bindim.
Tramvaydan inip hemen TYB stanbul ubesi’ne geldim. Hzl dolduran bir arj aleti buldum. Telefonu biraz uratktan sonra az da olsa arj ettim. Saat ona doru geliyordu. Telefon açtmda, yine aksilik olacak ya, internete girmedim. Biraz uratan sonra, borcunun ödeme tarihi geçtiinden dolay kapandn örendim.
Ödemeyi yapp açlmasn beklerken çaltm kuruma gittim. Acil bir toplant olduu söylendi. Hemen toplant odasna gidip sekreter arkadaa toplant gündemini sordum. Basndan bütün haberleri sürekli takip ettiimi bildii için biraz akn biraz da kzgn bir ekilde, nasl haberiniz olmaz Türkiye ykld, dedi.
Nasl yani derken, Mara’ta ar bir deprem olduunu söyledi. Dizlerimin ba çözüldü. Kelimeleri toparlayp baka soru soramadm. Hemen arkadan telefonundan haberleri taradm. “Eyvah!” dedim. Felaketin büyüklüü ortadayd.
Aklma hemen Mara’taki dostlarmz geldi. Bunlarn banda Ahmet Doan lbey vard. AkLna gelen bana gelir dendii gibi, Ahmet Abinin enkazda olduunu örenince içime bir ac çöktü.
Bu ac daha önceden tattm ayrlk aclarndan biriydi. Ahmet Abiyi kaybettiimizi o anda hissettim. Günler sonra enkazdan cansz bedeni çkarld.
Rabbimiz ömür verse arama kurtarma ekibi kurtarsayd, Ahmet Abi nahif yürei ve güzel Türkçesiyle Afad ekibine: “hakknz helal edin size de zahmet verdim” derdi. Öyle inanyorum ki kendisini karlayan meleklere ayn incelikte: “kusura kalmayn biraz zamansz oldu” demitir.
nce ruhlu, güzel gönüllü, güzel dilli Ahmet Abiyi üniversite arkadam Enver Çapar vesilesiyle tandm.
Enver bir gün elinde Bir Hüzünkârn Tahrir Defteri isimli kitapla geldi. nce bir kitapt. Yazar Ahmet Doan lbey’di. Ksa sürede okumaya baladm. Kitab okudukça yazlanlar kendim yazmm gibi, kitapta bahsedilen kiileri bin yldr tanyormuum hissine kapldm.
Yazarn sevdikleri sevdiim, yerdikleri yerdiimdi. Dostluu övüyor, dünyay yeriyor, çay, türküyü, dosta balanmay, dostla ba kurmay memleket sevgisini öne çkaryordu.
Üstadm dedikleri, benim de üstadm dediklerimdi. Ayn kitaplar okumu, ayn öncülere gönül vermitik. Baucu kitaplar baucu kitaplarmd. Fikir ve gönül talimi yaplan dükkânn çraklarndan biri sanki bendim.
Oysa ki dünya gözüyle o dükkân hiç görmemitim. Benim de maaralarm vard ve Ahmet Abinin tarif ettii maaraya benziyordu. Hocam diye bahsettii hocalar, dizinin dibine çöktüüm, feyiz aldm, sohbetlerinde pitiim hocalarn aynsyd.
Ehl-i Dil
Dil hassasiyetine baylmtm. Dili mevzudan önce görüyordu. Büyük dil corafyamzn farkndayd. Semerkant, Buhara, Badat, Bahçesaray, Bakü, Bosna, Ahmet Abinin gönlüydü sanki. O ehirlere hiç gitmemiti ama o ehirlere onlarca kez gidenden daha çok o ehirlere vakft, sadkt, âkt.
ifay kitaplarn sayfalarnda arayanlara baylrm. Gerçek okur, derdinin derman kitaplarda bulur. Aryan yerlerini okurken unutur. te o da onlardan biriydi. Ahmet Abinin kitaplarla çarpan kalbini, kalbimin üstünde hep hissettim.
Üniversiteye balamadan tevâfuken elime geçen Fethi Gemuhluolu’nun “Dostluk Üzerine” kitabn, gözyalar içinde okumutum. Üzerimde etkisi hala devam eden bir kitaptr.
Ahmet Abinin kitabnda da benzer tad alm, elimden brakamamtm. Gemuhluolu’nu görmeden sevmitim. Ama Ahmet Abiyi görme tanma imkânm vard. Birkaç gün sonra heyecanla Enver’i buldum. Kitap çok güzel dedim. Enver’i bilen bilir. Az konuur düz konuur. Prl prl bir içi, tertemiz bir kalbi vardr ama vecd hali yoktur. Halini muhafaza etmesini bilir. Bu yönüyle ketumdur.
Ben istiyorum ki kitap üzerine saatlerce konuaym, o bana Ahmet Abiyi, dükkân, dükkânn müdavimlerini anlatsn. Yok! Enver her zamanki düzlüüyle: kitap çok güzel diyerek açmaya çaltm sohbeti “he güzel” dedi ve kesiverdi. Ama ben pes etmeden -Yahu Enver, bu Ahmet Abi neler yazm öyle! Dedim yeniden.
stiyorum ki bana saatlerce Ahmet Abiyi anlatsn. O yine ksalkla He, güzel adam, dedi sustu. Enver bu dükkân nasl bir muhabbet oca böyle, dedim. stiyorum ki Ahmet Abi gibi dükkân deyince cezbeye gelsin, bana saatlerce dükkân anlatsn.
Yok, Enver ite, onu da bu yaln hâliyle çok seviyoruz. Tekrar dükkân dedim, dükkân ite, toplandmz yer, dedi. O gün karar vermitim; Ahmet abiyi, o uzaktaki ruh akrabam, fikirdam, gönüldam görüp tanacaktm. Zaten tanyorduk ama vicahi tanmamz da olacakt. Dostluun destann yazan, ömrünü dostlua adayan, dostsuzlar knayan bu adam benim de dostumdu. Dostumu görmem gerekti.
Ahir zaman dervii!
Yllar sonra Ahmet Abiyle dünya gözüyle ilk karlatmda hiç yabanclk çekmedim. Sanki asrlardr tanyormuuz hissi hemen gelip gönlümün baköesine oturdu. lk izlenimleri söyleyemeyeceim. Çünkü ilk defa görüyormu gibi olmadm. Neviahsna münhasr bir kiiydi.
Ahmet Abi bir dost yüzü görmeyi ibadet sayan bir âhir zaman derviiydi. Yunus Emre’ye yolda olmu bir Eren. Ahmet Yesevi’nin ocanda pimi bir Alperen. Sevdiklerinden bahsederken gözleri ldayan okuduu yazarlar anarken çocuk sevinci tayan bir gönül adam.
Ahmet Abi nisan yamurlar kadar berrak ve saf. Arada hüzünlenip içine çekildiinde bile, Ali Yurtgezen Hoca’nn bir yazsndan bahsedilse hemen sohbete dahil olup, Ali Hoca’ya hürmetini ve muhabbetini izhar etmezse günaha girecekmi ürkeklii ile tayan bir hayat acemisi. Ahmet Abi, Fethi Gemuhluolu’nun dostluk akidesine yürekten bal. Gemuhluolu’nun dost olun diye sralad her eye dost. Tarihe, corafyaya, maziye ve istikbale ve daha birçok eye. Dostluun bizatihi kendisine dost.
Kemalizme kar!
Ahmet Abi, dost olunmayacaklarla arasna mesafe koymasn bilen ve ömrü boyunca bu mesafeyi muhafaza edenlerden oldu. Onun Kemalizm’e ve yakn tarihin bütün yanllarna kar meydan okuyan bir duruu vard. Bu duruunu hiç bozmad. Bir seferinde, Mahmut Bey günlük bir gazetede yazmak istiyorum, dedi. Abi dedim, senin muhabbet merkezli kültürel yazlarn anlayacak derinlikte bir gönül sahibi yayn yönetmeni Fikir yazlarn yaynlayabilecek kadar da cesur bir gazete de yok.
Bu biraz imkânsz ama aratraym, dedim. Tandk gazeteci arkadalarla konutum. Tam da dediim gibi çkt. Kemalizm’e ve yakn tarihteki mevzulara deinen yazlar radikal buldular. Kültüre dair yazlar da kültürün okuyucusu yok diyerek kestirip attlar.
Ahmet Abinin tabiat müfik ve mülayim olmasna ramen, fikir yazlarnda Kemalizm’e ve benzeri akmlara resmen klç çekiyordu.
O dönem sadece Yenisöz Gazetesi bu konulara açk durdu. Kendileriyle konuup Ahmet Abinin gazetede köe yazmasna vesile oldum. Vefatna kadar düzenli olarak yazd. Her yazs dolu doluydu.
Hemen hemen her yazsnn altna mutlaka ilave bir yaz ekler, dostlarna selam verirdi. Ahbaplarnn çkan kitaplarndan, yazdklar dergilerden ve katldklar programlardan bahsederdi. Maksad aslnda kitap, dergi, program tantm deil, dostuna sevgisini izhar etmenin bahanesiydi.
Birçok kez de bizi de yazlarna misafir etmi, sevgisini cümlelerine yanstmt. Ne mutlu bize ki Ahmet Abi gibi bir gönül kurmaynn sevgisini kazanabildik.
Ne mutlu bize ki Ahmet Abi bizi dost defterine yazd.
Hâl Ehli
Ahmet Abi çok yazmasna ramen yakn dost halkasnn dndaki kimselerce çok tannmad. Necip Türk milleti, kalbi kendisi için atan vatanperver bir evladn hakkyla kefedemedi. Gerçi burada hâl ehli olanlara has bir durum da yok deil. Hâl ehli bütün zatlar, kendileri ne kadar isterse halk onlar o kadar tanr. Ahmet Abi de hâl ehli olarak halka kendini pek açmad da diyebiliriz.
Birbirinden güzel kitaplar Türkiye geneline ulaamad. Gerçek okurunu bulamad. Bu durum Ahmet Abinin çok da umurunda olmad.
Gazete yazlarn takip eden gençlerle çok karlatm. Onlarla mektuplatn, uzun mektuplar yazdn örendiimde hiç armadm. Ahmet Abi sradan bir köe yazar deil. Onun için o köe, selâmn yayabilmesi için kulland bir araçt.
Görünür alanlardan uzakt. nternet aramalarnda çkan fotoraf bile yoktu. Çok scak bakmyordu fotoraf iine. On be yirmi yl önce Mara’a gittiimde zorla çekmitim. Zor ikna etmitim. Aleyhte konuan olur Mahmut Bey çekmeyelim, dedi. Aleyh, Ahmet Abinin yakn dostlarnn iyi bildii bir kavram. Kendi aralarnda muhabbete vesile olacak konular gündeme getirmeye aleyhte konuma diyorlar.
Latife yollu birbirilerine taklyorlar. O zamanlar bir dergide çalyordum. Derginin profesyonel makinas bende duruyordu. Uzun ikna çabalarndan sonra profesyonel bir çekim yaptm. Yllardr köe yazlarnda kulland sosyal medya profilinde tuttuu fotoraf, böyle bir uran sonunda çekilmi oldu.
Yln Yazar
Türkiye Yazarlar Birlii kendisini yln yazar seçtiinde, tebrik için aradm. Yine kendine has üslubuyla “bu fakir mahcup oldu Mahmut Beyciim.” dedi.
O yl ödül töreninin genel merkezce stanbul’da yaplmas düünülüyordu. nallah ödül vesilesiyle sizi stanbul’da misafir edeceiz dediimde: “Mahmut Bey, fakiri biliyorsun, maaramdan çkm adam deilim. Bize seyahat verilmemi, dedi.”
Uçaa binmediini pek gezmeyi sevmediini zaten biliyordum. Mecbur kalmadkça çok sevdii Mara’tan çkmamt.
Sen gelmezsen biz geliriz Ahmet Abi, ödül törenini Mara’ta yaparz, dedim. Gerçekten de öyle oldu. Organizeyi Mara üzerine kurduk. smail Klçaslan tavassutuyla, Genel Merkez’in onayyla töreni Mara’ta gerçekletirdik.
Böylelikle Ahmet Abiyi yormadk sevdii Mara’tan çkarmadk. Evinden yürüyerek geldi, ödülünü ald.
Enes Kala hocamla ödülleri yazarlara kimin verecei konusunda kuliste bir çalma yaptk. O esnada Ahmet Abi kimin elinden ödülü alrsa mutlu olur, diye düündüm.
Mehmet Doan Aabeyi çok severdi. Mehmet Abi baka bir isimin karsna ödül vermesi için yazlnca, aklma Ahmet Abinin hocalarndan olan Ali Yurtgezen Hoca geldi.
Ahmet Abinin Ali Hoca’ya muhabbeti, mürit-mürit ilikisi gibi derindi. Ödülü, çok sevdii hocasndan alan Ahmet Abi, iki kere ödül alm gibi oldum dedi eletirmeden memnuniyet duyduunu belirtti. Ali Hoca’nn elinden ödül almak da onun için ödüldü.
Duygu adam!
Ahmet Abi, dünya imtihanlarna muhatap olmutu. Anlatmasa da anlalabilecek imtihanlard. Hüznün bir yüzde konaklamas gerekse o yüz Ahmet Abinin yüzü olurdu zaten. Hüznün yakt bir adamd.
Farkl ehirlerde olmamz hasebiyle yüz yüze çok görüemesek de stanbul’un maneviyatl mekânlarnda, uzaktaki yaknlarm bulunurdu. Ahmet Abi de onlardan biriydi. Bir seferinde, Eyüp Sultan Efendimizin huzurunda kendisini aradm. Duyguland her zamanki gibi.
Bana biraz müsaade verirseniz sizi tekrar arayaym, dedi. Biliyordum niye müsaade istediini. Yarm saat sonra arad alamakl bir sesle. Çok duygulandm, dedi. Böyle bir adamd Ahmet abi. Yine bir seferinde Fatih’in sal günü stanbul’a girdii surlarn dibindeyiz, gönlüme Ahmet Abi geldi, aradm hemen. Yine müsaade istedi. Biliyorum yine duyguland, yine alad. Gemuhluolu’nun tabiriyle, dostlarnn gözyan gözden gizli silen Ahmet Abi, gözyan gözünden kendi silmiti.
“Ah Benim Güzel Ahmet Abim”
Geçen yl Edip Cansever’in iirinden mülhem “Ah Benim Güzel Ahmet Abim” balkl bir yazya balamtm. Okuyup yine duygulanaca bir yazyd. Araya farkl meguliyetler girdi, tamamlayamadm.
Millî ve manevi duyarllyla kalbimizin özel dostluklar hanesine itina ile yerlemi deerli aabeyimize hürmetlerimi sunduum yazy bitirebilseydim mutlu olacakt.
Bu vesileyle bir kez daha sevgileri yarnlara brakmamamz gerektiini anlam olduk.
Ahmet Abiye dair yazlacak elbette çok ey var. nallah farkl vesilelerle onlar da yazarz. Edip Cansever’in iirini her okuduumda aklma Ahmet Abi gelirdi. Rahmet olsun yine O geldi.
‘Ah güzel Ahmet abim benim
nsan yaad yere benzer
O yerin suyuna, o yerin toprana benzer
Suyunda yüzen bala
Topran iten çiçee
Dalarnn, tepelerinin dumanl eimine’
Güzel gönüllü Ahmet abimiz, tercüman Ferhat Aca kardeimiz, türküdar Fazl Bayram dostumuz bata olmak üzere bütün ehitlerimize Cenab- Allah’tan diliyorum Rabbimiz içimizdeki iyiler güzeller hürmetine cennet vatanmz korusun.
Yazar: Mahmut Býyýklý |
18-02-23 |
||
| E mail: haber7.com | Tweet | ||
 |
 |
||
