Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : ÝKTÝBAS / Muhtelif Mevzûlar, Yazarlar, Yazýlar | Okunma Says: 434 |
“Bakalar arasndaki sen ile yalnzkenki sen arasndaki o uçurum...” Osamu Dazai, ‘nsanlm Yitirirken’ isimli kitabnda böyle dramatik bir ayrmda bulunuyor insann halleri ya da hayatmzn temel bir çelikisi hakknda. Haksz görünmüyor pek; hangimiz iddia edebiliriz bakalarna yansttmz kendimiz ile içimizde tuttuumuz kendimizin tam olarak ayn kii olduunu. Darya gösterdiimiz, göstermek istediimiz ya da incitilmekten, horlanmaktan, anlalmamaktan ve sair baka sebeplerden dolay oynamak/yaatmak zorunda kaldmz bir görünür kimliimiz var. Herhalde bunu inkar edemeyiz. Bir de daha yalnkat, belki daha duyarl, bu sebeple belki daha yalnz, sevmeye ve sevilmeye daha açk ve yine bu sebeple aça çkarmaktan korktuumuz kimliimiz var. kisi de biziz aslnda ve klinik seviyede olmayan bir izofreninin içinden gelip geçiyoruz bir yönümüzle hepimiz.
Birinci kimliimiz, dorudan bir zorlama ya da dayatma olduu görünmüyorsa bile alttan alta toplum tarafndan ekillendirilen, çekip çevrilen, çeitli çekincelerle olmaya teslim olduumuz bir kimlik büyük ölçüde. Doal olarak ikinci kimliimiz de aikar kldmz ilkinin perde gerisine ittii, içimizde saklanmaya mahkum ettii ‘ben’e ait...
Daha çok içimize gizlediimiz kiiyiz biz aslnda; birinci kimliimiz daha çok bakalarnca uygun görüldüüne inandmz ve nihayet bu fikre kendimizi altrdmz bir kurgu karakter... En azndan büyük ölçüde böyle bu...
Bu ikilem, belki derinliine daha uygun bir nitelemeyle bu uçurum, yaarken hepimizi belki de en çok hrpalayan, örseleyen, kran, inciten ey... çinin gitmek istedii istikamete gidemeyen, kendini aksi istikamete zorlayan bir d benlik... Kalabalklar içindeyken kendinin de uzanda yaamak zorunda hisseden bir insan... Buradan bir ruhsal bütünlük çkmayaca herhalde çok belli... Dev ktalarn çalar içindeki seyri gibi iki belki de daha çok parçaya ayryor bu bizi. Çok ey görmü geçirmi u koca dünya gezegeni kaldryor olabilir böyle parçalanmalar ama biz kaldramyoruz. Hepimiz az ya da çok ac çekiyoruz, sebepsiz sandmz kederler elinde sendeleyip duruyoruz. Ne o aclar ne o kederler sebepsiz aslnda. Kalabalklar içinde kendimizi, kendiliimizi hep özlüyoruz. Sürekli aksi söyleniyor olsa da biz aslnda elinden kurtulamadmz korkular ve vehimler yüzünden kendimizi gizlediimiz yerdeyiz. Belki çok az gün yüzü gösterdiimiz, belki de hiç göstermediimiz hikayemizdeyiz. Ama bunu yaamak için kendimizi kendimize hiç brakmyoruz.
“Olmamz gereken tek bir kii var. Hissetmemiz gereken tek bir varolu var. Her ey olabilmek için her eyi yapmamz gerekmiyor, çünkü zaten sonsuzuz. Yaadmz her an sonsuz olas gelecee gebe. Onun için bu hayatmzdaki insanlara iyi davranalm. Arada bir bamz kaldrp yukar bakalm, çünkü nerede olursak olalm gökyüzü her daim sonsuz” diye yazm ngiliz yazar Matt Haig çok okunan kitab ‘Gece Yars Kütüphanesi’nde.
Dünya bizi sürekli üstümüze çeit çeit kyafetler giymeye mecbur ettiinden, tenimizin içinde kim olduumuzu çou zaman hiç hatrlayamyoruz.
“Neden gecenin el ayak çekilen vakitlerinde çrlçplak bir halde kucana dütüüm kendimle” dedi beyaz saçl adam, “gün boyu tek bir kelam bile edemiyorum!”
Yazar: Gökhan Özcan |
25-09-23 |
||
| E mail: yenisafak.com | Tweet | ||
 |
 |
||
