Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : ÝKTÝBAS / Muhtelif Mevzûlar, Yazarlar, Yazýlar | Okunma Says: 5975 |
Sene seksen iki...
Hazirann sca, kuru ayaz ktan çkm kavruk yüzümüze pamuk ellerini süren tonton bir pirifâni gibi okamaya baladnda bizler de yaz tatiline ruhen girmi olurduk. Traktör römorkundan çkma bir teker küçük ellerimden tokat yemeye baladnda dünyann en güzel, dünyann en hzl arac olurdu.
Margarinin adnn “sanaya”, tüm i makinelerinin adnn “grayder” olduu zamanlarda ina(!) edilmi boz bir toprak yol kayard ayaklarmn ve tekerimin altndan. Teker, yol ve ayaklarmn ritmi birleince- çünkü koarken hep bu üçlüye bakardm-ne büyük haz alrdm Allah’m. Köyün yaknndaki topraklk- kerpiç toprann alnd mekân- menzilimizdi ve her gün en az bir saferim olurdu ki bu gidi geli üç-dört kilometre mesafe demekti.
Yaz akamlar okunan ezan koturmacann nihayeti demekti. Toprak, güne ve dur durak bilmeyen hareketliliimiz tüm enerjimizi alr götürürdü. Akam yemeinden sonra izlenecek ahlaksz dizileri”m”(n)iz olmazd bizim. Toprak kadar sakin ve huzurlu uyurduk.
Trafik güvenlii problemimiz yoktu. Bir sapk mahallemize dadanm deildi. Organ mafyas kol gezmiyordu bizim köylerimizde. Özgürdük sonuna kadar. Uçsuz bucaksz ovalar bizimdi. Apartman damlarnda mahpus geçmedi çocukluumuz.
Bir kiloluk “rivyera” zeytinya tenekeleri kimi zaman bilye, boncuk sand kimi zaman kumbara olurdu. Geni yüzlerinden biri kesilip alnrsa herhangi bir tahta parçasndan ürettiimiz traktörümüze kasa bile olurdu.
Sabah erken vakitte ölesiye oynanan futbol (!) için kullandmz havas inmi plastik top mahallenin mal olduu için her gün birimizin evinde ikamet ederdi. Yaz sca, doal çim saha, römork lastii, zeytinya tenekesi, ok, yay, uçurtma, sapan doyasya yaanm çocukluumdan aklmda kalan nesnelerdir.
Ürkütücü sazlklar vard memleketimde. imdilerde çöl oldu o sazlklarn yeri. Kam çok kolay ulaabildiimiz bir malzeme olduu için söüt dalndan yay, kamtan ok, tenekeden ayak, “teliz çuvaldan” sadak yapmak gerçekten kolay ilerdi bizim için. Güz vakti bilye oynamak, uçurtma uçurmak baharda pens oynamak gerekirdi zira her mevsimin oyunu farklyd.
Kelikçiden alnm kauçuk lastikle yaptm sapan, yaramazlklarmn ba müsebbibi idi.
Atiye Nine ile Bekir Dede mahallenin en yallar. Ancak benden çektiklerini de ömürlerince kimseden çekmedikleri malumdu. Atiye Nine’nin evi yolun hemen kenarndayd. de aaçlarnn arasndan görünen aevinin cam çerçevesizdi ve kerpiç duvara çamurla monte edilirdi. O camn çerçevesizlii mi yoksa küçük olmas m nedir; ehemmiyetsizlii çartrrd bana hep. Çok iyi bir “kulastii” ( sapan ) ustas ve iyi bir nianc olmam, ötelenmez bir bela idi Atiye Nine için. Ne zaman o yoldan geçsem o cam gözüme taklrd. Gel de nian alma ! Sabret sabredebilirsen. de aaçlarnn arasndan vnlayan, yol kenarndan özenle seçilmi bir ta hedefini bulurdu…
“Ayamz soyka grm cam gine g” diyerek gelirdi Atiye Nine. Sonra?
Sonras malum. Bozkrn tezenesi Muharrem Aa’dan yank bir türkü:
…
Bacaklarmda söüdün çb
Anam çb.
Çbk bize yaramaz
Anam yaramaz
…
Yllar sonra, otuzlu yalarda köye gittiim bir gün öptüm Atiye Nine’nin elini. Çocukluumda da bir yal nineydi, imdi de. Eski toprak, tand beni.
“Bizim cam az m grdn seeeeeenn” diyerek öyle bir samimiyetle sevdi, bam okad ki… Anadolu topra geleceiyle, geçmiiyle tüm güzel deerleri ile Atiye Nine’nin yal ve kurumu parmaklarndan çkp tam urama, gösüme doldu sanki. Gönendim… Atiye Nine’ler var oldukça bu topraklardan yanl insan çkmaz dedim kendi kendime.
Mahalleliden aldm ikâyetler(!) üzerine sar kedinin hakkndan gelmeye karar verdiimdir merhametle tanmam. Allah gönlüme merhameti amcamlarn samanlnda kstrdm sar kedinin parlayan gözlerine sapanmla nian aldmda indirmiti. Ya sekiz ya dokuz yandaydm o zamanlar. Açtm samanln kapsn sonra. Bir daha da o kediyi ne ben ne de mahalleli gördü. O günden bu güne hayvanlar çok severim.
***
Apartman damlarnda mahpus çocuklarm imdi. Satn alnvermi oyuncaklarla gün geçiriyorlar. Engin ovalar olmayacak hiç, hiçbir zaman kendi oyuncaklarn yapamayacaklar. Hep üzerlerinde bir çift göz olacak. Özgüvenden yoksun; anne ya da babann o bir çift gözü hep rahatsz edecek onlar.
Ne oldu Anadolu’m sana. Sana ne ettiler. Onca fukaralna ramen, onca camn krmama ramen, acktmda yufka ekmee toz ekeri dürüp karnm doyuran Atiye Nine’lerin nereye gitti Anadolu’m, nereye?
Heyhat!
Yazar: Ahmet Cirit |
05-02-11 |
||
| E mail: cemaat.com | Tweet | ||
 |
 |
||
