Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : / MAÂRÝF (Eðitimle Ýlgili Yazýlar) | Okunma Says: 4050 |
Diyelim ki, komunuz ya da arkadanz size misafir olarak geldi. Beraber çay içiyorsunuz. Misafiriniz farkna varmadan çay halya ya da masanzdaki dosyalarn üzerine deviriverdi. Tepkiniz nasl olurdu? Muhtemelen “Önemli deil, olur böyle eyler?” der geçerdiniz deil mi? Misafirinizin kalbinin krlmasn istemez ve çay dökülme hadisesini çok önemsemezdiniz.
Ya da, diyelim ki komunuz çocuunu size emanet etti. Emanet edilen o küçük çocuk, barda düürüp suyu halya döktü. Tepkiniz nasl olurdu? Yine çok fazla kzmaz, emanetin üzülmesini istemezdiniz.
Komumuza, arkadamza ya da emanet olan çocuklara tepkimiz çok yumuakken nedense kendi çocuklarmza olan tepkimiz çok daha fazla sert ve krc oluyor. Çay ya da suyu bilmeden döken çocuumuzu azarlyor, bazen dövüyor, kalbini ve ruhunu incitebiliyoruz. Hâlbuki yetikin olan komumuz, çocuumuzdan daha suçlu belki. Barda dökmemesi gereken asl o. Ona yumuaklkla davranrken, hareketli olan ve belki de kendi bedenini tam kontrol edemeyen çocuumuza verdiimiz tepki neden bu kadar sert?
Biz yetikinler, çocuklarmzn bizim olduunu düünüyoruz. Kendimizi onlarn sahibi olarak görüyoruz. nsan kendisinin gördüü bir nesne ya da canlya kar daha hoyratça davranabiliyor. Bizim olmayan nesne ve canllara ise davranmz daha ölçülü oluyor. Zihinsel bir yanlg içindeyiz. Çocuklarmz daha kiilikli ve daha insanca yetitirmek için bu yanlgdan syrlmamz gerekiyor. Çocuklarmzn sahibi biz deiliz. Onlar bize birer emanet sadece. Yüce Yaratcmzn biz anne-babalara teslim ettii irin bir emanet onlar.
Bir dakika durup düünelim. Yaratcmz, deer verdii, yoktan var ettii, kalbi atan ve nefes alp veren bir canl emanet ediyor bize. O’nun bize emanet vermesi, ayn zamanda bize deer vermesi anlamna da geliyor. Diyor ki O: Ey felan ailesi. Ben bu dünyaya bir kul göndereceim. Ona deer verdim. Yoktan var ettim onu. Bir eya, bitki sfatn deil, yaratlmlarn en üstünü olan insan sfatn verdim ona. Bu kulum büyüyünceye kadar sevgiye, ilgiye muhtaç olacak. Onun rzkn ben göndereceim. Bu kuluma emanetçi olarak da milyarlarca aile içinde sizi seçtim. Bu küçük kuluma sevgiyle, efkatle muamele edin. Onun ruhunu, kalbini incitmeyin. Zaman ve yeri geldiinde o emaneti sizden teslim alacam.”
Evet, “Çocuklarm” diyerek sahiplendiimiz küçük yavrular aslnda bize teslim edilmi bir emanet. Ancak bizler zaman içinde bir yanlgya düüyor ve onlar sahipleniyoruz. Sahiplenme baladnda zaten kötü muamele, azarlama ve iddet de balyor. Nedense sahiplendiimiz anda çocuklarmzn bir canl da olduunu unutup bir insan gibi deil de eya gibi davranmaya balyoruz onlara.
Bir an için cep telefonlarmz aklmza getirelim. Sahibiz deil mi ona? stediimiz zaman açp, istediimiz zaman kapatabiliriz onu. Duvara atp krabiliriz. Sesini ksp, açabiliriz. stersek bir köeye atar, hiç ilgilenmeyiz. Çünkü ona sahibiz. Cep telefonumu parçalasam bile kimse bana bir ey diyemez düüncesi vardr. Sahibi ben deil miyim, istedii yaparm anlayn benimsemiizdir.
te bazen bizler, çocuklarmzn sahibi olduumuzu düünerek onlara birer eya gibi davranabiliyoruz. stiyoruz ki, istediimiz zaman konusunlar, istediimiz zaman sussunlar. Yeri geldiinde bir köede brakmak, odalarna göndermek istiyoruz onlar. Biz istediimizde yemek yesin arzu ediyoruz. Çocuumuzu dövdüümüzde birisi karacak olsa “Sana ne kardeim! Benim çocuum deil mi, severim de döverim de.” diyebiliyoruz.
Açkça söylemek gerekiyor ki, onlar bizim çocuumuz deil. Biz satn almadk. Yaratan da biz deiliz, onlar bu dünyaya gönderme kararn da biz vermedik. Sadece istedik. steimiz kabul gördü ve bize emanet olarak verildi onlar. Verilmeyebilirdi de. Verilmediinde bir hak da iddia edemezdik hani.
Madem birer emanet onlar, onlara emanet gibi yaklamamz gerekiyor öncelikle.Emanete gösterdiimiz saygy, nezaketi ve özeni çocuklarmza da göstermemiz gerekiyor sanyorum. Sonrasnda ise onlarn bir eya deil canl olduunu hatrda tutmamz gerekiyor. Yetikinler olarak, sokakta gezen köpekleri tekmelemiyor, kedileri tokatlamyoruz. Evimizde beslediimiz balklara hakaret etmiyoruz. Kularn kanatlarn yolmuyoruz. Bitkilere barp çarmyor, dallarn krmyoruz. Çünkü onlar bir canl ve bizler canlya yarar ekilde davranyoruz. Çocuklarmz da birer canl. Hem de masum, irin ve bizim sevgimize ve efkat duygularmza emanet edilmi bir canl. Canlya kar bir sayg duyuyorsak, çocuklarmza da duymalyz. Onlara kzabiliriz, küsebiliriz belki ama onlara hakaret edip kiiliklerini zedeleyemeyiz. Tokat atp, ruhunu incitemeyiz. Her canl gibi onlar da bir kalp tayor. Hem de hassas bir kalp. Onlar eitelim derken, “eip”, “itebiliyoruz”.
Özetle, çocuklarmz doru eitirken aklmzda tutmamz gereken iki temel gerçek var: Bir, bizler çocuklarmzn sahibi deil, emanetçiyiz. ki, çocuklarmz da bir kalp tayor, onlara bir eya gibi muamele edemeyiz.
Yazar: Psikolog Mehmet Teber |
26-03-11 |
||
| E mail: haber7.com. | Tweet | ||
 |
 |
||
