Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : ÝKTÝBAS / Muhtelif Mevzûlar, Yazarlar, Yazýlar | Okunma Says: 4640 |
Hayat kaçyor...
Bizler modern hayat krokisinin içine her geçen gün biraz daha saplandkça... Adna profesyonel yaam denen acmasz kounun kurallar, giderek daha sar odalara kapattkça bizleri... Gerçek eriyor, ekil deitiriyor. Ülke gündemi, medyatik gündem, savalar ve protestolar, davalar ve yüksek yarg ileri derken, bir selin içinde kaynayp gidiyoruz... Bu, her ne kadar tüm yakclyla vicdanmzla, ruhumuzla hissettiimiz bir mücadele ortam olsa da... Cesaret ve elbette onuru da gerektiren bir duruu icbar ediyor olsa da... Etrafmzdadr. Yaknmzda ve içte deil...
Yakn neresidir peki?
Vicdan ve hukuk mücadelesi giderek küreselleirken, bir ucu Kolombiya’da, dieri Afganistan’dayken igal kart ve adalet arayan diliniz, gözünüz... Yaknn neresi olduunu çoktan yitirirsiniz benim gibi... Yakn, her yerdir artk...
Evvelki gün, kz kardeim hasta olduu için, anne ve babamn hastane ilerine ben elik etmek durumunda kaldm. Babam, göz muayenesi için götürdüüm odada, dünya sanki tüm hzn yavalatm gibi geldi birden bire... Doktor klar kst. Sonra duvarn üzerinde monitörden yansyan baz harfleri okumasn rica etti babamdan. Ben kenarda bir sandalyede babamn paltosunu tutmu seyrediyordum. Iklarn ksk olmasndan mdr nedir bilemedim o an, dehete kaplarak seyrediyordum babam... Çünkü babam baz harfleri okuyamyor, iyi seçemiyor fakat yine de kendince baz harfler söylüyordu... F’yi R diye okudu her seferinde mesela... Ah, Fare’nin F’si... Ah, Reçel’in R’si diyordum her seferinde. Bu harflerin hepsini babam öretmitir oysa bana... Peki babamn o güzel gözleri –ömrümde ondan daha güzel gözlü bir kii tanmadm ben- ne zaman ihtiyarlamt böyle? Hayat ne zaman geçmiti? Odadaki ksk k iime yarad, aladm kimse fark etmedi...
Doktorla o kadar nazik konuuyor ki, hemen her cümlesi “efendim” diye balyor, onun bu nazik lehçesi, doktor beyi de etkiliyor, ne zamandr ikayetleriniz var dediindeyse babam büyük bir ciddiyetle 1952-54 yllarndan bahsediyor, skenderun’daki askeri tatbikatlar esnasnda hissetmi ilk ikayetlerini. 52 ve 54 yllar o kadar eski ki, sanki hastanede bu yllar babamdan baka kimse bilmezmi gibi geliyor o anda, sanki milattan önce bir tarih gibi... Not alyor doktor bey, ban sallyor, babam honut edecek bir iki cümle söylüyor. Çok dikkat edemedik salmza, evlatlar büyütebilme telandaydk diyor babam. çim cz ediyor o vakit... Galiba, o da hayatn nasl geçtiini çok fark edemeden gelmi bu hastane odasna... Sonra doktor birden bana dönerek, aa kattaki ameliyathaneden randevu almam gerektiini falan söyleyince, klarn açlm olduunu görüyorum. Nasl bir ibölümüdür bu? Evrak takibini babama deil de bana veriyor doktor. Oysa eskiden böyle deildi. Bu ileri hep babam takip ederdi. Derhal efendim deyip, babamn yerine geçiyorum. Babam götürmütür imdiye kadar beni hastanelere, imdi ben götürüyorum onu... Bu ne zaman deiti? Oysa tüm harfleri babam öretmiti bana. Onun gözleri, dünyann en güzel gözleridir...
Oysa hiç dramatik deil halimiz. Hatta ikisinde de gizli bir sevinç var. Annem hep dizlerime dokuna dokuna konuuyor. O kadar ey var ki anlataca... Babamla yar içinde, aslnda benim uram ve buram hatta bir de oram ve u yanm, babandan daha fazla aryor deyip durdu neredeyse tüm gün. Hastala ükredilir mi? Anne olmak gerek bunu cevaplayabilmek için sanrm. Konuurken bana demek istiyor sk sk, “oh çok ükür ne güzel konutuk bugün seninle” diyor. Okuduu son kitap, iittii birkaç dedikodu, tuvalde yarm kalan resimleri, birkaç yemek tarifi, eski günler, hastanenin olduu yerde eskiden böürtlen tarlalar varm, tad enfes bir kuyu dururmu çocukluunda, Altunizade mesire yeriymi anlatyor, tam bir içini açp, konuma imkan, hastane sras bizim için... Her ikisi de bekleme salonundaki koltuklarda kendi yanna oturmam istiyor. Babamn gözlük camn, annemin mendilini, paltomun bir dümesini kaybederek akam ediyoruz hastane sralarnda...
Bunu size niye anlattm...
Yakn denen gerçei benim gibi yitirmilerden olmayasnz diye... Hayat kaçrm olmak ne feci ey... Modern zamanlar, uzaklar yakn klarken, yaknlar skalatyor hepimize... Büyük ülküler, sradan ama gerçek günleri silip toz etme gücüne sahip...
Ahir zaman dedikleri ey, garip bir uyku üflüyor hepimizin yüzüne...
Anne ve babalarnza ne olur zaman ayrn. Hayat geçip gidiyor. Herkes sizi unutsa, annenizle babanzn gözleri inann sizi hiç unutmuyor. Hayatm onlara kendimi ispat etmek, itiraz etmek ve çou kez yüreklerine indirmekle geçti, beni hâlâ merak ediyorlar. Kzm kendine dikkat et dedi babam. Bozuk paramn olup olmadn, krmz kta durup durmadm bir tek onlar soruyor, ehliyetsiz kimliksiz dolarsam bamn belaya gireceini, terliksiz dolamamam, paalara çok çatmamam, bot backlarma dikkat etmezsem bir gün üzerine basp maazallah düebileceimi... Bir tek onlar nasihat ediyor.
“Bize her eyi anlatmyorsun sen” dedi babam. “Bak yüzüüyle oynuyor ite, küçükken de böyleydi bu kz” diye yaknd anneme... Babamdan saklanacam bir yer yok yeryüzünde diye düündüm... Onlara anlatmadm ey uydu aslnda: Anneciim ve Babacm sizi çok ama çok seviyorum...
Ne olur siz anlatn bunu kendi anne ve babalarnza. Hayat geçiyor...
Yaznn kaynana ulamak için tklaynz.
Yazar: Sibel Eraslan |
10-01-10 |
||
| E mail: haber@habervaktim.com | Tweet | ||
 |
 |
||
