Bugün 24 Nisan cumartesi. Karadeniz'in üç farklı bölgesinden, Sivastopol, Yalta ve Aluşta'dan cennet vatanıma hasretle el salladım, "Çırpınırdı Karadeniz" söyledim..

Bugünün en güzel sürprizi; Ahdem Amca ile tanıştım. 81 yaşında pîr-i fânî, çileli bir Kırım Türk'ü... Karadeniz'in kıyısında yerleşime yasak bölgede ev yapmış; polisler gelip yıkmak istemişler. Demiş ki:

-Canlı bomba olur en az 1000 tanenizi beraberimde götürürüm! Bunun üzerine ev yapmasına izin verip, elektrik bağlamışlar.

Diyor ki Ahdem Amca:

-Her sabah kalkarım, yüzümü yıkayıp, ilk iş olarak karşımdaki denize bakar "Selamünaleyküm Türkiye!" derim. Beş vakit kıblemi Türkiye'ye döndürüp evimin bahçesinde ezan okurum. "Allah'ım Türkiye'ye kuvvet ver!" diye beş vakit dua ederim.

"Dedemden öğrendim." dediği Plevne marşını okudu bize. "Ahh Osmanlı!" dedi. "Dedem Osmanlının yenildiğini duydu, o acı dedemi yedi bitirdi. Durmadan Karadeniz'e bakar şu türküyü söylerdi, deyip okudu Plevne marşını... Ağladı. Bizi de ağlattı. SSCB parçalanmadan evvel Simferopol'de oynanan Türkiye-Ukrayna futbol maçında "Türkiye!" diye bağırdığı için 3 gün hapse attıklarını anlattı.

Gece eve döndüm... Saatlerdir Ahdem Amca'yı düşünüyorum. Onun Türkiye sevgisini...  Çözemiyorum; bir yanda koynumuzda besleyip beş vakit kendimize sövdürdüklerimiz, bir yanda hiç tanımadığın bize beş vakit dua eden Ahdem Amca... Yakınımızdaki "uzak"lar; uzağımızdaki "yakın"larımız...

Ahdem Amca, seni düşünüyorum ve ağlıyorum...

Ahdem Amca'yı anlatmaya devam edeceğim...