HALEB'E DUÂ

HALEB'İ UNUTMA, UNUTTURMA!

Duâ da edemiyorsan, Müslümanlığını gözden geçir...

ÂYET-İ KERÎME
Ey Peygamber! Dinlerine uymadıkça Yahudiler de Hrıstiyanlar da senden asla hoşnut olmayacaklardır.
Bakara, 120.
HADÎS-İ ŞERİF
Dünya tatlı ve caziptir. Allah sizi dünyada egemen kılacak ve nasıl davranacağınıza bakacaktır. Dünyadan ve kadınlardan sakının.
Müslim, Rikak, 99.
SÖZÜN ÖZÜ
Neyin aslını öğrendiysem, orada acı buldu beni.
İsmet Özel
Son Dakika!
Kategori : İKTİBAS / Muhtelif Mevzûlar, Yazarlar, Yazılar
Okunma Sayısı: 127
Yazar: Yusuf Kaplan
Toplumun ruhunu yok olmaktan kurtarabilecek miyiz?

Toplumun ruhunu yok olmaktan kurtarabilecek miyiz?Dünyada ruhu olan, ruhunu koruyan toplum var mı, kaldı mı?

Rus ruhu, tarih oldu mesela.

Alman ruhu, azmanlaşmasının kurbanı oldu.

İngiliz ruhu mu? O hiç olmadı zaten.

Çin ruhu katlediliyor yarım asırdır vahşî kapitalizm tarafından.

Osmanlı yaşarken, dünyanın bir ruhu vardı: Dünyanın ruhu, Osmanlı’ydı.

Osmanlı dünyadan çekildi, dünyadan ruh da çekildi, gitti.

Türkiye’nin bir ruhu var mı, peki?

Bu yazıda bu sorunun izini süreceğim...

Seçimlere bir de zihin arkeolojisi yaparak bakalım, derin nefes alarak...

TÜRKİYE’NİN RUHU’NA NE OLDU?

Türkiye’nin başına ne geldiğini görebilen, iki asırdır yaşadığı trajediyi anlayabilen bir entelijansiyası yok bu ülkenin.

Kimse kendini kandırmasın: Bu toplumun ruhu yok edilemedi belki; ama celladına âşık edilerek inkâr edildi.

Dünyada celladına âşık edilen tek toplum bu toplum ama bunu görecek ruhtan yoksun. Toplum, başına ne geldiğini hissediyor ama aydın hissedemiyor bile: Zihnen sömürgeleşmiş epistemik köle çünkü. Ne olup bittiğini anlayabilmesi zor o yüzden.

Celladına âşık edildiğini görebilecek bütün melekeleri yok edildi bu toplumun.

O yüzden dostunu düşmanını ayırt edemiyor.

O yüzden azılı düşmanlarını dost bellemekte sakınca görmüyor.

Düşmanları gibi düşünen, düşmanları gibi yaşayan, celladına âşık olan ama bunun farkında bile olmayan bir toplumun, tarihin kırılma anlarında bunun bedelini çok ağır ödediğini tarih gösteriyor bize...

BOSNA’NIN CELLATLARI, CELLADINA ÂŞIK BOSNALILARDI

Bosna savaşı, dostunu-düşmanını karıştırmanın yol açtığı ürpertici travmaların yaşanmasıyla sonuçlandı.

Bosnalıların çoğu, Sırpların, Hırvatların kendilerini katledeceklerine, iğrenç katliamlar yapacaklarına inanmıyorlar, bu tür söylemleri dillendiren insanları komplocu olmakla itham ediyorlardı.

Ama Bosna’da yaşanan soykırım, celladına âşık olan, ruhunu yitiren, dostunu düşmanını ayırt edemeyen Bosna halkına yüzyılın en ağır faturalarından birini ödetti.

TOPLUMU, RUHU AYAKTA TUTAR...

Bir toplumu ayakta tutan güç, sahip olduğu ruhudur; yaşayan, diri ve diriltici bir ruha sahip olması. Bir ruhu olan, daha doğrusu bir ruhu olduğunu bilen ve o ruhla nefes alıp veren bir toplum, gücünü de, zaaflarını da iyi bilir. O yüzden düşmez; kimi zaman tökezlese bile aslâ düşmez.

Bir ruhu olduğunu bilmesi, Ruhunu bilmesi, Ruhuyla nefes alıp vermesi, düşmesine izin vermez o toplumun.

BU TOPLUMUN RUHUNU KATI LAİKLİK DEĞİL YUMUŞAK SEKÜLERLEŞME SÜRECİ YOK EDİYOR...

Tanzimat’la yönünü, Cumhuriyet’le yörüngesini yitirdi bu toplum.

Yönünü ve yörüngesini yitiren bir toplumun ruhunu da yitirmesine yol açacak zihnî ve ahlâkî bir savrulma yaşaması mukadderdir.

Laikliğin bir din gibi algılanması, dogmalaştırılması ve topluma dayatılmaya çalışılması, toplumu, neyi yitirdiğini hatırlamaya kışkırttı.

1960 darbesinden sonra Türkiye’de gençliğin dünya görüşü olarak Marksizm’e sarılması için uygun zemin oluşturulunca, toplumun neyi yitirdiğini hatırlama süreci hız kazandı...

Entelektüel düzlemde Necip Fazıl’ın, siyasî düzlemde Menderes’in öncülüğüyle başlatılan toplumun yönünü bulma yolculuğu başarıya ulaştı.

Özal dönemi bu sürecin daha da hızlanmasına yol açtı. Özal dönemi liberalizmi, katı laiklik olarak başlayan sürecin yumuşak sekülerleşme biçimleriyle hayatın her alanına sirayet etmesiyle sonuçlandı.

Bu sekülerleşme süreci, yönünü bulan toplumun yörüngesini bulanıklaştırdıkça bulanıklaştırdı. Yönünü bulan toplum, yörüngesini de kaybetmeye başladı...

2000’li yıllara geldiğimizde yörüngemizi bulmaya başladık ama bu kez kıblemizi yitirme tehlikesiyle karşı karşıya kaldık.

Artık her şey kıblemiz olmaya başladı kolaylıkla: Masa, kasa, nisa.

Araçlar amaçların önüne hatta yerine geçti: İslâmî kesimler amaçlarını yitirdi, araçların (masanın, kasanın, nisanın) kölesine dönüştü.

Burada kadını aşağılamıyorum; aksine, kadının nasıl aşağılandığına dikkat çekmiş oluyorum.

Evet, Tanzimat’la yönümüzü yitirdik. Cumhuriyet’le ruhumuzu, ruh köklerimizi, medeniyet dinamiklerimizi inkâr etme aymazlığı sergiledik; yön değiştirmeye kalkıştık, yörüngemizi kaybettik.

Ruhumuzu yitirmedik hiçbir zaman. Bizi bu ruh ayakta tuttu her zaman.

Ama Özallı neo-liberalizm yıllarından itibaren yaşadığımız katı laikliğin yumuşak sekülerleşme sürecine evrilmesi, bu toplumun günbegün ruhunu yitirme tehlikesinin eşiğine sürüklenmesine yol açtı, açıyor...

SİYASET ARAÇTIR, HAKİKAT AMAÇ

Yaşadıklarımızı siyaset üzerinden anlayamayız. Toplumun ruhunu yitirme tehlikesini anlamaya siyasetin dar ontolojisi izin vermez.

Siyaset araçtır, hakikat amaç.

Hakikat, yegâne ölçümüz ve ölçütümüz olmalıdır.

Toplumun ruhunu canlı tutabilmenin tek yolu var: Medeniyet iddiasını, hakikat tasavvurunu adım adım mimariye, eğitime, medyaya, kültüre, sanata, hayatın her alanına nakşedecek fikir, oluş ve “varoluş” çilesi çekmeye hazır olmak...

Yani siyaset dâhil her şeyi hakikate göre yapmak. Hakikati yani amaçları, siyasete yani araçlara kurban etmemek.

İşte bunu başarmak, bu toplumun ruhunu kurtarmak demek.

Öyleyse her hâl ve şartta, bize zararı olsa bile, dün olduğu gibi bugün de hakikatin izini sürmek, temel varlık sebebimiz olmalı.

Dünyanın yeniden ruha kavuşabilmesinin yolu da, bu toplumun dünyaya ruh verecek hayatiyetine kavuşmasının yolu da, her hâl ve şartta hakikatin bayrağını yere düşürmeme mücadelesi vermesinden ve dünyada bu mücadeleye yeniden öncülük etmesinden geçiyor.

Aslolan hakikat, gerisi teferruat zira.

Yazının kaynağına ulaşmak için tıklayınız.

Yazar: Yusuf Kaplan
08-04-19
E mail: yenisafak.com
 
 
Yorumlar: 0
Bu yazı için henüz yorum yapılmamıştır.
Toplumun ruhunu yok olmaktan kurtarabilecek miyiz?
Online Kişi: 25
Bu Gün: 98 || Bu Ay: 8076 || Toplam Ziyaretçi: 1249084 || Toplam Tıklanma: 33612281