
| Kategori : / GEÇERKEN UÐRAYAN YAZARLAR | Okunma Says: 2342 |
Gölgelerin altnda gizlenmi çehrelerimiz, karanlklarnn esiri olmuuz gecelerin. Belki de gün domu, biz geceye mahkum kalmz. Ellerimiz yüreimizi tutamaz olmu. Yüreimiz akln ellerinde tutuklu yllardr. Topraklar örtmüüz üstüne kürek kürek. Bu yüzden senden gelen rahmet suyunu bulamz elimize yüzümüze, bulandrmz. Sular hiç durulmam ve biz bulank sularda çrpnp durmuuz. Anlayamadan seni, anladklarmz da inatla unutarak bo nefesler tüketmiiz. Bizi bala…
Zaten biz senin kulunduk deil mi? Zaten hep bir hata paymz vard. Mükemmel olamazdk Allah’m. Zaten sen affederdin deil mi? Ah u nefis, nasl da unutturdu bize seni! Af kapnda ümit talarn biriktirdik sabrla. Öyle ya biz ilerdik, sen affederdin. Biz yapardk sen sabrederdin. Ama biz vaat ettiklerine kar sabredemedik. Bamz gömdüümüz çukurlardan çkar; idrak ettir, idrakimizi bildir bize. Dolunay gibi doldur yürek kablarmz. Nûrunda kaybettir sisli bir sonbahar gününde. Kaybettir, al, çek bizi yanna. Bir an gelmi ve bir an gitmi olalm. "Bir göz açp yummu gibi" yani... Bekliyoruz Allah’m.
Göz yalarmz uzun yllardr senin sevgin için akmaya hasret. Boynumuzu büktüümüz ve yüreimizi örtündüümüz yerde hasretle bekliyoruz. Zira senin gibi dost, senin gibi yâr olmad bu kervanda. Her gün yeniden yola çksak da her durakta durup seni bekliyoruz. Duraklar ve yolcular... hepsinde sensiz alnm koca nefes boluklar var. Oysa ki kalplerimizde senin adnla yaplacak zikirler var, yapamyoruz. Biz kendimizi, özümüzü bekledik. Bir gün daha, bir ay daha, bir yl daha bekledik. Yllar da yllara ekletme Allah’m.
Biz kendimizi kaybettik. Bizi kendimize getir; bizi kendine getir.
Yazar: Feyza Karakoyun |
05-11-10 |
||
| E mail: feyza_012@hotmail.com | Tweet | ||