Dostlarým acýlarýmdan habersiz

Hasmým gibi...

Kabulsüz, gizli dualar mahzenim,

Çöl eser dudaklarýmda,

Yel gibi...

Gözyaþým çaðlayanlar kurar yanaklarýmdan,

Sel gibi...

Neredesin

Yarama merhem sevgili,

Durma uzaklarda öyle

El gibi,

El gibi...

44 yýl önce, ah bir de daha sonra yazdýklarýný ele geçirebilsek... Allah hayýrlý ve uzun ömürler nasip etsin.

Artezyenden su fýþkýrýr, cezbeden bakarsýn derûni düþünce bakarsýn þiir. Ah inkýtaya uðramasa da aksa. Geçtiði vadilerin yalçýn yamaçlarýnda ne ceylanlar gezer bilseniz. Çaðlayanlar sonsuzluðun þarkýsýný söylerken alýr gönlün yorgunluðunu.

Fevzi abiye Allah saðlýk sýhhat versin,daha bu fevzi abide neler vardýr ama hiç belli etmiyor,doðruluþ biraz daha zorlasýn da bilelim.

2.7.2012 tarihinde sitenizde haber kültür.net sitesinden iktibasla yayýnlanan Zeynep Yýlmaz haným kardeþimizin yazýsýnda, Muhammed Bahaeddün Ã�ahý Nakþibendi Hazretlerine hocasý Muhammed Baba Simasi Hazretlerinin talim ettirdiði ‘’Ã�lahi, rýzan hangi noktada ise bu kulunu o noktada bulundur’’ þeklindeki duasý yer almaktadýr. Nakþibendiyye yoluna mensubiyetin asaleti ile pak atalardan tevarüs eden asaletin bir kulda cem olmasý halinde, bu kulun kader-i ilahi karþýsýndaki tutumunu, bu duanýn ifade ettiði mananýn gayrisinde düþünmek muhaldir. O yer halýnýn altý bile olsa ve oraya dostlar eliyle süpürülmüþ olsa bile. Evet hocalarýn hocasý olan böyle bir kalemden mahrum kaldýðýmýz hakikattir. Ancak yorumlarda da belirtildiði gibi, halýnýn altýnda yaþanan hayata dair tecrübelere daha mý çok ihtiyacýmýz vardý acaba. Mühim olan çerað’ý yakmaktýr, ister kibritle, ister çakmakla, isterse gönüldeki muhabbet ile kavrulmuþ ve mensubiyet rengini kendine renk edinmiþ fikir ateþiyle... ne fark eder. Muhabbetin kavurduðu gönül ateþine halýlar ve dost sanýlanlar mani olamazlar. O muhteremin yakmýþ olduðu ateþler etrafýmýzý aydýnlatmýyor mu ? Babayiðitler, halýnýn altýnda gözlerden gizlenmiþ cevherin kokusunu alýrlar, o cevherin mana ateþini ruhlarýnda hissederler ve o cevherden azami seviyede istifade ederler. Býrakýn dost zannedilenler onu görmek istemesinler, býrakýn bizi þiirlerinden, nesirlerinden mahrum etmiþ olsunlar, ruhlarýmýzda teþekkül eden ve fikir intikalini mümkün kýlan muhabbetimizi de elimizden alamazlar ya. T.K.

Fevzi Abi, bir kiþiye bile vesile olmanýn ehemmiyetini müdrik olarak, kendini geri çekmeyi erdem bilmiþtir. Davada fani olmadan dava adamý olunur mu? Fani olanýn varlýk iddiasý hatta adý olur mu, adý duyulur mu? Davalar isimsiz kahramanlarla terakki etmez mi?

Fevzi Abi'nin derin, engin, zengin ve rengîn yüreðinde nice þiirlerin kanatlanmýþ olduðunu tahmin ediyordum zâten. Kardeþlerinin muvaffak olmasý için çýrpýnan, âdetâ yýrtýnan bu koca yürekte kim bilir daha ne arslanlar; nice destanlar, gülistanlar saklý... Kocaman yüreðine kocaman teþekkürler...

Fevzi Abi halýnýn altýna süpürülmüþ cevher... Hem de vazifesi, cevheri parlatýp âleme sunmak olanlar tarafýndan... Onun kalemini tutup yazý yazma öðrettikleri, zamanýn büyük romancý, hikayeci, denemeci, þâirleri þimdi... Bir derviþ tavrý içinde sessizce halýnýn altýna giren ve bir ömür baþýný bile çýkarmadan bekleyen adam... Sonunda da artýk halý altýný mekân belleyip ortaya çýkma cezbe ve cesaretini kaybeden... Fakat yaþadýðý inkisardan çýkardýðý dersleri arkadan gelenlere býkmadan usanmadan anlatan, onlarý halýnýn üstüne üstüne iten. Çünkü cevherin yeri, yerin üstüdür.