Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : ÝKTÝBAS / Muhtelif Mevzûlar, Yazarlar, Yazýlar | Okunma Says: 334 |
nsan ya aldkça bir eyleri sebepli sebepsiz özlüyor; belli bir zamanda deil, herhangi bir anda, bazen yava yava, bazen birdenbire. Yeni zamanlara, yeni zamanlarn getirdii yeni yaama hallerine hiç snamadm için ben hep geçmite, özellikle de çocukluk yllarmda dolap duruyorum. imdilerde geçmie özlem duymak pek muteber bir ey olarak görülmüyor, malum! Hatta içinde ‘nostalji’ kelimesinin geçtii ifadelerle neredeyse aalanyor geçmie özlem duyanlar. Ziyan yok, isteyen istedii gibi düünsün. Ben her eyin içinde daha fazla can tadna inandm o eski günleri içimde yaatmaya, özlemle hatrlamaya ve hayrla yâd etmeye devam edeceim.
ben yumuak tularna basacam hayatn
sen çaty kur.
srlar soracam ben,
sen hayatn anlamn ara.
yazn yönünü deitireceim ben
sen yolculua çk.
ben arka bahçeyi özleyeceim
sen inat et…
diyor ‘Arka Bahçe’ iirinde Birhan Keskin.
Neden böyle baladm yazya? Çünkü klavyenin bana geçtiimde nereden icap ettiyse eski zaman bahçeleriyle ilgili düünceler sarverdi zihnimi. Çocukluum böyle derin nefes alp veren bahçelerde geçti; bizim evin bahçesi, yandaki evin, onun yanndaki evin bahçesi… Erik, dut, kiraz, vine, eftali, elma, armut, ayva aaçlar… Dallarnda ipten salncaklar… Bir tarafta ekillendirilmi imirler… Yan bandan itibaren yldz çiçekleri, güller, kasmpatlar, gülhatmiler ve adn bilmediim daha bodur ve hiç durmadan bcr bcr açan baka çiçekler… Binbir çeit güzel koku… Rengarenk cennet numuneleri…
Rahmetli annem her tandmz evin bahçesine, ilk i olarak kendi bahçe düzenini kurard. Ortaya mümkünse beyaz talarla bir daire oluturur, onun çevresine daha geni bir daireyle darack bir yol brakr, geni daireden bahçenin çeperlerine kadar uzanan boluklara da tpk iç daireye olduu gibi belli bir düzenle küçükten büyüe doru giden bir düzenle türünü, saysn asla bilemediimiz çiçeklerini ekerdi. Bu düzen böyle bir zaman giderdi. Ama sonra bu düzeni yine kendi elleriyle ihlal eder, çiçekler için ayrd yerler dolunca yeni edindii çiçekleri bo bulduu her yere dikiverirdi. Buna tohumlarn topraa brakan çiçeklerin yeni nesilleri de eklenince bahçe her yerinden çiçeklerin fkrd bir küçük cangla döner, neredeyse içine girilemez hale gelirdi. Yaz günleri bahçesi olmayan komular gelir, çay eliinde, bu deli dolu bahçenin göz sefasn sürerdi. Annemi pek çok eyiyle hatrlyorum ama benim ve onu tanyan hemen herkesin hatrnda bu bahçelerin yeri baka! Ne zaman bir yerlerde eski bahçelere benzerliini yitirmemi bir bahçeye rastlasam; annemin deli dolu bahçelerinin çiçeklerinden birkaç gülümseyerek selamlyor beni. Bu ainalk tarif edilemez bir scaklkla, bir nevi cokun insanlkla dolduruyor boydan boya içimi.
Ray Bradbury, ‘Fahrenheit 451’ isimli mehur kitabnda, insanlarn geride braktklar kiisel izlerin nasl da kendileri gibi biricik olduuna, nasl da onlarn gelip geçmi hikayelerini yaattna iaret ediyor: “Büyük babam. Herkes öldüü zaman geride bir ey brakmal, derdi. Bir çocuk, bir kitap, bir resim, bir ev, yapm olduu bir duvar ya da bir çift ayakkab. Ya da ekili bir bahçe. Ellerinin bir ekilde dokunduu ve ruhunun öldüü zaman gidebilecei bir ey, öyle ki insanlar senin diktiin aaç ya da çiçee bakt zaman seni orada görebilsinler. Ne yaptn önemli deil, derdi, yeter ki sen ellerini onun üstünden çektiin zaman, ona dokunduun zamanki halini deitiren bir ey yapm olasn.”
imdi bahçeler duygusuz bir geometriyle, köeli tasarmlarla, souk ve yapaylk hissinden kurtarlamayan kentsel peyzajlarla, üstüne baslamayan çimlerle, ayn tornadan çkm gibi dizilen ve mutlaka dayankllk hesaplar yaplm bir örnek, fabrikasyon çiçeklerle, bolca plastik ve betonla kuruluyor. Ruhsuz, inceliksiz, hikayesiz… Tam da o bahçeleri dizayn edenler gibi! Hiçbir ey, bahçeler, çiçekler, aaçlar bile hiç kimsenin biricik izlerini üstünde tamyor neredeyse!
Yazar: Gökhan Özcan |
18-08-25 |
||
| E mail: yenisafak.com | Tweet | ||
 |
 |
||
