Bir sürü muğlâk, ama bilimsel terimlerle süslü cümleyi dolgu maddesi olarak kullanmak, sonra onları belli makas değiştirme noktalarında kıtalar hâlinde yönlendirmek ve belki birkaç cümle ile anlatılabilecek bir fikri bu oyunun işlenmiş, gerekçelendirilmiş, dolgun görüntülü sonucuymuş gibi sunmak; postmodern meşrepli kitaplar têlif etmenin metodu hâline geldi.

Bu metodla yazılmış yüzlerce kitap, binlerce makaale var. Okuyanlar, okumaya çalışanlar, görüntüyü önemsemiyor ve ciddîye alıyor. Anlamıyor, ama değerli olduklarını zannediyor. Bu zan ile de, şurasından burasından bir şeyler alarak bir tercih çizgisinin referansıymış gibi kullanmaya çalışıyor. "Ne anladın, neresinden nasıl anladın?" diye sorsan bir şey söyleyemez; bildiği, o birkaç cümlelik câzip iddiâyı paylaşıyor olmasıdır; "O bizdendir." özdeşleşmesinden duyduğu memnuniyettir. Siz bir eleştiri sunsanız, bulamadığını söyleyecektir. Onu da anlamamıştır, ama ondan emindir, niyetini bilmektedir. Sizi okuyunca sâhici bir anlama ihtiyacı duyacağı için ve tereddütleri de bulunduğundan dolayı, işin içinden çıkamayacaktır. Onların anlamı yok ve anlamsızlık özellikle tercih edilmiş. Ben de sana o anlamsızlığı anlatıyorum ve sen anlamadım diyorsun. Onları anladığını söylemesen bunu kabul edebilirim, ama anlamsızı anlayıp da o anlamsızlığın îzâhını anlamamak nasıl bir haldir?

Halbuki o iddiâyı ısrârı, muğlâk dolgu maddelerinden çekip alarak teşrih masasına yatırsak; düşünmenin ve tartışmanın gerçek konusu o zaman ortaya çıkacak. Doğru kavramlar ve ölçüler o zaman gündeme gelecek. Fakat özellikle istenmiyor! İstenen bir saklambaç oyununu, "anlamlı muğlâklık" denilen ve aslında anlamsız dolgu maddeleri hürriyetini taşıyan sosyolojik terimleri de bolca kullanan ifâdelerle kamufle etmek. Bu ifâdeler çocukların kullandıkları oyun hamuruna o kadar çok benziyor ki... Eskiden sosyal bilimlere hiç ilgi duymayan ve mühendislik gibi somut etiketlerle her şeye yeterli olduğunu zanneden aktörlerden şikâyet ederdik; şimdi muğlâklık hamurunu bir sihirli istismar malzemesi gibi kullanarak sosyolojisizm denilebilecek postmodern tefelsüf üslûbunun sâhiplerinden bıktık usandık. Öğrenilecek tarafı olmayan basit kelimelerle yazıp çizdikleri için insanlar bilmedikleri kelimelerle karşılaşmıyor ve bunu kolay anlaşılır olmak rahatlığı gibi telâkkî edip memnun oluyor. Aslında anladığı bir şey yok, ama anlama çabasını gerektirecek bir şey de yok ve bu, kolaycılık düşkünlerine yetiyor. Siz bu durumu, muğlâklıklarıyla, oyunlarıyla açıklamaya çalışınca zor anlaşılan ve ağır bir üslûp kullanan kişi gibi algılanıyorsunuz. Aynen şimdi olduğu gibi. Alışılmış muğlâklık kolay geliyor, alışılmamış vuzûh ise, özellikle bilmedikleri birkaç kelimeyle de karşılaşmış olmalarının asabiyetiyle ve aslında düşündürücü dâvetler içerdiği için ağır ve sıkıcı görünüyor. İşte böyle bir açmazla karşı karşıyayız.

(...)