Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : / HÝKÂYE | Okunma Says: 2640 |
12.12.2007 - 13:42, Krkikindi
1. Öykücü, kendisini öykü yazma heyecanndan uzaklatracak uzun soluklu uralarn içine girmekten korkar. Bunlarn en banda akademik çalmalar vardr. Akademik çalmalar yapmann, içindeki civelek kuu suskunlatracana inanr öykücü. Kendini bu tür youn faaliyetlerden uzak tutmaya çalr. Baarl olur ya da olamaz. Her naslsa, akademik dünyânn ortasna yuvarlanmsa da, kerhen boy gösterdiini bilir orada. Gönlünün kaplarn bu dipnotlar dünyâsna açmamaktr dilei. Radyasyonlu bir binâda az burnu özel âletlerle korunmu olduu halde admlayan mühendisleri andrr hâli. Bedenimi alabilirsin ama, rûhumu asla, diyen bir kader kurbann ya da.
2. Öykücü, yazamamaktan korkar. Konularn deil ama onlar ete kemie büründürecek heyecanlarnn kaybolmasndan korkar. Yazmann ona heyecan veremez olmasndan korkar. Yazmann bir yerde anlamnn yitmesinden korkar. Yazmann sradanlamasndan, kontrol altna girmesinden, kontrol edilebilir bir ey olmasndan korkar. Yazmak, dâimâ, kontrolsüz, ulalmas zor, belki de mûcizevî bir ey olmaldr. Dâimâ "bitme" korkusuyla yaanmal, dâimâ uzun gecelerden sonra, büyük bir heyecanla, hzl hzl yazlmaya balanmaldr.
3. Öykücü yazdklarnn anlalmamasndan ve dahi anlalmasndan korkar. Esâsen anlalmak da korkulacak bir eydir. Sanat eseri dediin ey, bir ucu karanlk ay gibi, kendini kolay kolay ele vermemeli, mümkün olduunca ele vermemelidir. Öykü bir yars gözükmeyen, gözüken yars bir gece lambasnn altnda bulank bir biçimde arz- endâm eden bir sevgili yüzü gibi, kendisinde olmayanlar bile vaad eden bir "esrâr"a sâhip olmaldr. Öykücü, bu esrârn efsûnuna uzak kalmaktan korkar.
4. Öykücü, etkileyici ama derinliksiz metinler yazmaktan korkar. Bazen ilginç bir son, farkl bir anlatm tarznn büyüsüne kaplp geceler boyunca, bir öykünün cümleleri arasnda boulmu, okununca insanlarda beeni uyandran metinler kotarm; velâkin, ancak gerçek okuyucularnn fark ettii bir ac gerçekle karlamtr: Derinliksizdir öyküsü. Bu, öyküye balad ilk senelerde olmutur gerçi; ama olmu ve kitap sayfalarna deilse de, dergi kaytlarna geçmitir. nsann, hayâtn, dünyânn, hakikatin bir yerlerine dokunmadan, öykü kotarmak, olacak ey deildir.
5. Öykücü, çok sevdii yazarlarn, âhenklerine bayld cümlelerinin altnda ezilmekten korkar. Onca sene geçmi olmasna ramen, yazmaya baladktan bu yana, hâlâ beendii bir kitabn, beendii bir öykünün; cümleleriyle, diliyle, yapsyla, kurgusuyla kendini esir almasndan, yazdklarnda son okuduklarnn "kokmasndan" korkar. Bunca sene sonra, bunca sene geçmi de, adam hâlâ kendine bir "ses" bulamam, denmesinden korkar. Bir üslûbum var m benim, diye fsldar kendi kulana, bu soruya bir cevap bulmaktan, bulamamaktan korkar.
6. Öykücü, kitabnn yaynlanmasndan da korkar. Kitabnn yaynlad günlerde, kendini "ortam"lara rahatça brakamaz. Kitabyla bir ekilde yüzlemekten korkar. Kitabndan bahsedilmesinden. Kitabyla ilgili sorular sorulmasndan korkar. Kitabndan bahsedilmemesinden de... Kitabyla ilgili sorular sorulmamasndan da korkar ama.
7. Öykücü; kitabn, kâdn, derginin, gazetenin, (yaz'nn deil elbette), bitiyor olmasndan da korkar. O zaman ne anlam vard ki, der. Yazmann, okumann, kitap, dergi biriktirmenin, ehirden ehire, evden eve o kitaplar tamann... Kitap yaynlamann ne anlam vard o zaman? Mâdemki bitecekti? Onca dergi, onca kitap, kendi dergilerim, kendi kitaplarm, içinde benim de adm geçen kitaplar, dergiler? Kât ölüyor demek! O zaman brakalm her eyi.
8. Öykücü aktan da korkar. Âk olmaktan... Okumak, yazmak anlamszlar çünkü. Ak gelince hepsi biter. Yaamaya balar kii. Anlamszlar yazdklar. Anlamszlar yaz. Öykücü âk olmazsam, diye de korkar. Yaamamaktan, yaayamamaktan...
9. Öykücü, atlgan bir insan olmamasnn kendine kaybettirdiklerinden de korkar. Öyküsüne kaybettirdiklerinden... Gezerek, yaayarak kazanacaklarndan... Kazanamadklarndan... Korkar. Belki de daha çok yaamalydm, der kendi kendine. Belki de bu bir safsata, diye teselli eder kendini.
10. Öykücü, görselliin böylesine devletii bir çada, bir gün, dîvanlarda kurumu gazeller gibi, öykülerin de dergilerde kuruyup kalacaklarn, bir tek kii tarafndan bile okunmayacaklarn, böyle uzak, yabanc bir çaa girileceini düünür. Kan donar. Nefesi kesilir.
11. Öykücü, çevresindekilerce, "plastik kitaplar"la kendi kitaplarnn mukayese edilmesinden de korkar. Kitabnn tirajn soranlara, kitaptan kazand paray soranlara, gülümser. Susar.
12. Öykücünün içinde daha nice korkular vardr. Mevlânâ varken sen kimsin, diye sorar kendine. Arabî varken... Proust varken... Joyce varken. Diye diye kaldrmlarda admlarken... Birden bir ey olur: Simit satan bir talebesini görür kaldrmlarda. Korkularn unutur. Dünyânn bütün yazarlarn unutur. Yoksul bir örencisinin içine katt acy yazmaya karar vermitir, kimselere görünmeden alelacele evine döner. Bilgisayarnn bana oturur. Hzla odaya girip gündelik konumalarna balayan karsna, "sus" iareti yapar. Çalan telefonunun sesini ksar. Yazmaya koyulur.
Nefis bir eyler yazdna inanarak, artk neeyle dalacaktr insanlarn arasna. Ama bir korkusu daha vardr öykücünün. çinde bir ak gibi koruduu bu yeni öyküyle tekrar yüzlemek de bir hayli zordur. Her eyin berhava olmasndan korkar öykücü. Temkinlilikle okur önceki gün yazdklarn. Bir güzelliin dalmasndan korkarak okur. Yaam, son cümleyi de okuduu andaki kararna baldr çünkü.
NOT: Deerli yazarmzn dil ve üslûp bütünlüünü bozmamak için müdâhalede bulunmak istemedik; ama "Dorulu" olarak "öykü" yerine daha köklü ve hâtral "hikâye" kelimesinin kullanlmas gerektiini düünüyoruz. (Dorulu)
Yazar: Abdullah Harmancý |
19-07-09 |
||
| E mail: Mail Adresi Yok | Tweet | ||
 |
 |
||
