Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : EDEBÝYAT / YAZI VE YAZMAK ÜZERÝNE | Okunma Says: 2371 |
27.09.2008 - 16:52, Krkikindi
Yazmann bir mecbûriyet olduunu söylemek, yazmann yaayabilmenin bir yolu olduunu söylemek, yazmasam ölecektim demek, yazy yaamn en bana koymak, koymu olduunuza inanmak ya da koymu olduunuzu düünmek, bu iddiaya sâhip olmak, bu iddia ile yaamak... Bana biraz gençlik günlerinin "dik"liiyle ilikili gibi geliyor. Evet, yazya baladmz demlerde, youn ilham basks altnda, heyecan içinde, durmadan yazmay düleyerek, yazmay planlayarak, yazmay isteyerek "hummâl" günler geçirdik. Yaadmz her ân' yaznn rengine boyadk, boyamak istedik. Yazamamak düüncesi korkuttu bizi. Yaz her eyimiz oldu. Yazya sarldk. Ancak bu smsk sarln hep öyle dipdiri, hep öyle arzulu, hep öyle "muhteris"çe sürdürülemeyeceini de zaman geçtikçe gördük. Bu, yazya ihânet deil. Aslnda çok basit: Yanz ilerledikçe damarlarnzdaki kan ak da yavalyor. Hayattaki pek çok eyin açklamasn buna dayandryorum ben. Yanz ilerliyor ve yaama sevinciniz azalyor.
âirlerin yllar ilerledikçe daha zayf iirler yazdklar söylenir. Böyle bir genelleme yaplr. Bu genellemeye katldm gibi, bunun sebebi olarak da ite bu "durgunlamay" öne sürüyorum. Ben yazya baladmdan beri, yazdan hiç mi hiç kopmadm. Öyküyü brakmay hiç mi hiç düünmedim. Yazamazsam, tükenirsem... korkularn hep yaadm. Ama yazmasam deli olacaktm, sözü, Sait Faik'in öyküsündeki gibi olsa olsa özel zamanlara mahsus bir cümledir. Ya da gençlie mahsus bir "dik"liktir. Yazmak ya da yazmamaktan daha önemli olan, yazarn bir yazma arzusu içerisinde olmas, zihninde, rûhunda hep bir üretme endiesi tayarak yaamasdr. te ben de diyorum ki, bundan bile uzak kalyor insan. Bu arzuyu bile, kii, yüreinde öldürmemeyi baaramyor. Zaman zaman bu arzudan bile uzak düüyor. Bir film izleyince, bir dergiyi kartrrken, ama en çok da, öykü yazmaktan, atolye çalmalarndan filan konutuunuz zaman yazar arkadalarnzla, içinizdeki kprt yeniden balyor.
Bu kadar lâf ben niye ettim? Yazyorum, çünkü... diye balayan bir cümle, hemen her yazar kkrtr. Tâbiri caizse, "hamâsî" nutuklar atmak iten bile deildir. Yazyorum, çünkü... Yazyorum, çünkü... Arkasndan gelecek cümleler bellidir: Yazyorum, çünkü yazmak zorundaym. Yazyorum, çünkü yazmamak mümkün deil. Yazyorum, çünkü bu sâyede yayorum, filan... Bir bakma yanl da deil. Ama hayâtn hayhuyu içinde kaybolup gidiyor insan ve meselâ TRT 2 izlerken felan anmsyor yazar olduunu. Dergide çkm bir öykünüz için arandnzda... Ya da hakknzda bir yaz çktnda filan... "Dürtüldüünüzü" hissediyorsunuz. O kadar ucuz deil, 'Yazyorsam ancak yazarak yaayabildiim içindir.' kabilinden nutuklar atmak.
Yazyorum, çünkü... diye balanan bir cümle, ardndan, yüce ideallere ilikin bir açklama da getirebilir. Yazan kii, dünyâ insanlar adna endieler beslemektedir, okurlarn uyandrmak istemektedir. Buna da bir îtirâzmz olamaz. Ama bu da, yaratc yazarln snrlarnn dnda gerçekleen bir alanda mümkündür. smet Özel'in düünce yazlarnn yazlma sebebi, ancak böyle bir açklamayla anlalabilir. Ne var ki edebiyatn dili, sanatn dili dolayldr. Benim öykülerimi okuyun ve dünyânn ne karanlk kiilerce çekip çevrildiini anlayn! demek, akl banda bir yazar için ne derecede mümkündür? Bu mümkünse bile dolayl olarak ve uzun vâdede gerçekleecek bir eydir.
Yazya bir kere bulaan kii, artk o çemberin dna çkmak cesâretini gösteremiyor da olabilir. Yazmak onunla bütünlemitir ve yazyla balarn koparacak bir cesârete sâhip olamamaktadr yazar. Çevresindekilere günün birinde mutlaka yaplmas gereken bir açklamaya ihtiyaç vardr ve en iyisi buna hiç girimemektir. Baaramad, yarm brakt, zâten bandan böyle olaca belliydi, cümlelerinin kurulmasndan korkmaktadr belki. çinde bu korku da kalmamsa, içinde böyle bir endie de yoksa, o zaman, olsa olsa "Yazmyorum, çünkü..." balkl bir soruturmann muhâtab olabilir o kii. Yazmak, yazmamak... O limandan çoook uzaklara varlmtr.
Elbette ki yazya bulatm için mutluyum. Elbette ki yazyla hayâtm daha da anlam kazand. Elbetteki sanclarm biraz olsun yazarak dindirebildim. Elbette ki yaznn büyüsüne, sözün büyüsüne inandm gibi inandm. Elbette ki yaz bana çok ey ekledi. Ama ben bunlar kazanaym diye yazmadm.
"Öykü günleri"nden birinde, öykücüler topluluuna merhametle bakan bir ilâhiyatç arkadamn, âdetâ benim varlm unutarak, aslnda eskisi kadar kzmyorum, dediini hatrlyorum, bunlarn elinden baka ne gelir ki? Öyküyle, edebiyatla uramann bir tür "bo i" olduunu düünüp, öykücüleri (edebiyatçlar) içten içe yargladn anladm arkadam, sonunda bizleri affetmeye karar vermiti: Zâten gücümüz yetse yetse buna yeterdi. Yazyorum, çünkü...'den biraz da bunu anlyorum ben:
Benim adm Hdr,
Elimden gelen budur!
(Kuluk Vakti, Eylül 2008)
NOT: Vurgular bize âittir. (Dorulu)
Yazar: Abdullah Harmancý |
19-07-09 |
||
| E mail: Mail Adresi Yok | Tweet | ||
 |
 |
||
