Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : ÝKTÝBAS / Muhtelif Mevzûlar, Yazarlar, Yazýlar | Okunma Says: 5764 |
M. Aybike Sinan
Hani bir ark vard ta yürekten söylenen ve dilden dile dolaan. çinde bizim de olduumuz, bizim de ses kattmz bir arkyd bu. Segâh makamnda gönül bahçemize düen bir scak sorunun kendisi miydi, yoksa öylesine bir serzeni miydi bilmiyorum ama yüreimde yer etmi o yeil kökün lambasnn niçin yanmadn imdi daha iyi anlyorum galiba!
“Yanyor mu yeil kökün lambas yar?” diyordu ark…
imdi aklmz, yüreimiz bu soruya buruk bir hüzünle cevap verip diyor ki:
Yanmyor!
Yeil kökün lambas çoktan krlm, çoktan söndürülmü bilinmez bir el tarafndan. Bütün bahçeler karanlk, bütün kökler tarümar!
Çünkü huzursuzluumuz, arszlmz, hrszlmz, hayrszlmz bamza olmadk iler açt. Yumuak bal hallerimizi, su gibi duru yanlarmz unuttuk. Unuttuk hafzamzdaki naklar, silindi ruhumuzun güzel taraflar. Mizacmz bizi terk etmese de biz mizacmz terk ettik. Ruhumuzda telafisi namümkün derin gedikler açlm. Aklmzn terazisinde hile çftlam ilerini tartyor. Karm hesaplarmz düze çkaramyor akl.
Yeil kökün lambas ite bu yüzden yanmyor!
“Hiç dinmiyor u gönlümün kavgas yar”
Dinmiyor!
Bu gönülün kavgas yeni balyor aslnda.
Çünkü uzun upuzun yllar sanki uyumu ve yeni batan uyanmz ve hiçbir eyi bilmiyor, tanmyor ve hatrlamyoruz. Her ey bize, benliimize yabanc, her ey ruhumuza batyor bir kymk gibi. Yüreimizde sevgi, merhamet, efkat, rikkat, hakikat, hikmet, adalet ve suhuletten yana her ne varsa sanki terk etmi bizi bir bamza kalmz çaresiz. Onlarsz kalmz, onlar alp balarn gitmi! Hayat onlarsz da gibi ar ve çekilmez geliyor ruhumuza. nsanlar yabanc, insanlar bakalam, insanlar deimi, kimseyi tanmyoruz! Allahm bize, bizlere, insanla bir eyler oluyor. Yüreimiz kendisiyle kyasya savata!
Yüreimizin kavgas yeni balyor aslnda!
Yeil kökün lambas ruhumuzda yanmyor artk yanmaz.
Çünkü ruhumuzun güvertelerine en martlar konmuyor afak vakti. Yüreimizde yanklanan her âhn bir eski zaman arksna dönütüünü, derin bir hiçliin koynunda kendi bamza kaldmz bile bilmiyoruz. Hayat defterinde bizim için açlan beyaz sayfalar kirli ve karmak yazlarla doldurmuuz. Mahcup deiliz kusurlarmzdan, bir garip arszlk dokunmu ruhumuza. Gizlimiz saklmz öyle çoalm ki! Hesaplarmz karm, hafzamza kaznm güzel naklar silinmi, bedbahtz. Yaptmz, ettiimiz onca yanla utanmyoruz!
Çünkü biz utanmay unuttuk.
Utanmak ne güzeldi oysa!
“Herkes kendi mizaç ve karakterine göre i yapar” (isra,17-84).
Mizaç ve karakterimiz bizi atelere atp, hüzün gemileriyle okyanuslara çkarma balatmtr aslnda. Biz yoktur, ben yoktur kaybolmuuz, etten ve kemikten bir garip mahlûk gibi dolayoruz orta yerde! Vicdan denen melei kaybetmiiz yüreimizde! Daha ne olsun. Sade Yeil kökün deil, bütün köklerin lambas sönmü fark etmediimiz. Alabildiine karanlktayz. “Dünya bir büyülü gurbet balanma ona” diyen erenin sözü ne kadar gerçekse, bizim gönül srçasndan dütüümüz o kadar gerçek!
“Aba da bir çuha da bir giyene yar
Güzel de bir çirkin de bir sevene yar”
arknn içtenliine sinen insani taraf da unuttu gönlümüz.
“Güzel de bir çirkin de bir sevene yar” sözüne itibar etmiyor akl. Seküler bir akln en kymetlisi paraya tahvil edilendir. Hedonizmin esir ettii bir yürein sevgi sözcüünü bilip ona hürmet etmesi akla ziyan bir husustur artk lügatimizde. Geleni klk kyafetle karlayp elde edeceimiz menfaat ölçüsünde uurladmz bir devrin karas bulat gönlümüze. Yüce Rabbimizin bize giydirdii desenlerin içinden syrldk dünyalk telalarla. Bütün eksileri, bütün yarmlar ve bütün noksanlar kuandk, bilemedik. O ilk halimizi, “Kâlu Belâ” iklimini ka döndürdük. Bütün bahari taraflarmz soyunduk attk bir tarafa…
Çünkü biz verdiimiz “o” sözü unuttuk.
Yeil kökün lambas yanmaz elbet!
Çünkü yanacak kök, gidilecek mek, bel balayacak ak brakmadk. Yamaladk, tükettik balanacak her ne varsa. Gönül kylarmz kurak kerbela misali. Göller kuruyor, çöller uyank. Hayat uulduyor son soluk. Ellerimizden dillerimizden yara almadk bir yer kalmad neredeyse. Çok incittik dünyann haritasn. Bütün güzellikleri çinedik, bütün iyilikleri ezip geçtik! Bu yaadmz cümle mahlûkatn bedduasdr. Oysa bir emanetti bütün kâinat. Ellediimiz her yeri kirlettik, kuruttuk, yaanmayas kldk. Ne kök kald ne saray!
Yeil kökün lambasn biz söndürdük!
Bir daha yanmayas…
imdi kekremsi, buruk, zdrap desenli arklardan medet umuyoruz. Hiçbir ark söylemiyor bizim hüzünlü arklarmz. “Allah senin belan versin” diyen arklardan beslenen bir yürein, “seni gidi erefsiz” diyen arklar seslendiren bir akln sahibi olduumuzdan beridir içli ve derin arklar yamyor ruhumuza. Bundan böyle yeil kökün lambas yanar m bilmeyiz ama yüreimizdeki binlerce lambann söndüünü haykrmak diler bu yürek!
Yaznn kaynana ulamak için tklaynz.
NOT: Vurgular bize âittir.
Yazar: Meryem Aybike Sinan |
06-07-10 |
||
| E mail: haber7.com | Tweet | ||
 |
 |
||
