Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : / MAÂRÝF (Eðitimle Ýlgili Yazýlar) | Okunma Says: 4485 |
Ben dövdüm o okad
Bu yaz yaylaya çktk. Bir kardeimizin evi bomu; frsat bu frsat deyip niyetlendik. Ama öyle uzun boylu eya filan götürmeye hem gönlümüz hem imkânmz yok. öyle kilim milim, bir iki sünger döek, birkaç parça kap kacak, elbise filan…
Kardeimize, atlm bir buzdolab ile ocak temin edilebilirse bize yeteceini söyledik. O da “Tamam, o kolay.” deyince kendimizi Akdeniz Bölgesinin tabiatça irin, tarihçe derin, havaca serin bir kazasnda buluverdik.
lk günler… i ne kadar hafif tutsak da bir yerleme tela var. Dostlarmz bizi utandrdlar. Biri hal, biri ocak, biri döek, biri kullanlm bir koltuk takm… derken ev umduumuzdan güzel oldu.
Buzdolabn sona sakladm; çünkü söz onun etrafnda dönecek. Kardeimiz beni hocalarn kald bir lojmana götürdü. Bodruma indik, yirmi- yirmi be yl evvelinin bir AEG buzdolab. Fiini taktk, çalyor gibi, iyi. Soutma yaparsa arkadalar eve getirecek. Eve döndük. Üç be saat sonra bir kamyonet dayand, baktm bizim emektar buzdolab… Bir taze gelin gibi kucaklayp önceden hazrlanm köesine koyduk. Hanmla birlikte üstündeki ku pisliklerini, yllardan beri içine dna sinmi tozu-pas itinayla sildik, temizledik. Vee… fii taktk! O ne, tk yok! Ee, bu, lojmann bodrumunda çalyordu; üstelik soutma da yapm… Kablonun üzerindeki siyah izole bant dikkatimi çekti. Açtm baktm, lastik ksm açlm, iç kablolardan bazlarnn metalleri görünüyor. Bir sakatlk çkmadna ükrettim. Hemen kardeimize haber verdim. Telefon etmiler, bir elektrikçi abi geldi. Onun söylediine göre kabloyu fare yemi. Kabloyu kesti, iç kablolarn uçlarn açt, bazsn bazs ile birletirdi, sard, sarmalad, “Tamam” dedi, gitti.
(Bu noktada Elektrikçi Salih Abi’nin jestini söylemesem günah olur: “Borcumuz ne?” dedim, “Borç yok. Bu kadarck bir iin borcu mu olur? Ho geldiniz, güle güle oturun.” dedi ve tokalamak için elini uzatt. “Olmaz!” dedim, “Mutlaka bir ey almalsn.” Bu defa güldü ve “O zaman sen ne verirsen ver.” dedi. Ben de çkarp bir eyler verdim. Hey Allah’m! Böyle insanlar kald m yeryüzünde?)
Artk buzdolabmz çalacakt. Yüzümde bir memnuniyet ifadesiyle fii yerine taktm. Aa, yine ses yok… Tabii hemen çalacak deil, biraz beklemeliyiz herhalde. Bekledik… Ih, haberi yok. Hemen -telefonunu almtm- Salih Abi’ye durumu bildirdim. Az sonra yine geldi. Kabloyu açt, önceki ilemleri yeniden yapt, bu defa gitmeden fii kendisi takt. Dolap yine çalmad. Salih Abi bir düündü, iki düündü, “Abi bu benim yapacam i deil. Servise bir dann.” dedi.
(Salih Abi’nin yeni jestini söylemesem günah olur: Arabasna gitti, elinde on kiloluk bir kays poetiyle döndü. “Bu ne?” dedim, “Bu, yaptmz iin hediyesi!” dedi. “Yapma, etme, koyma!” dediysem de döndü, yürüdü gitti. Hey Allah’m! Böyle insanlar kald m yeryüzünde?)
Kaldk buzdolabyla ba baa. Önünde durup elimi gövdesine dayayarak derin derin düündüm. Ani bir kararla arkasna baktm. Motor ksmnda plastik kapakl bir yer gördüm. Bu kapa taktklarna göre altnda mutlaka mühim eyler var diye düündüm. Kapa çkarmak için zorladm, çkmyor. Daha dikkatli baknca ortasndaki dili çubuu fark ettim. Kapa bu di tutuyordu. Kapa çkardm. Altnda bir sürü geçmeli kablo uçlar. Hanmn önünde iini bilen ustalarn gururuyla hepsini çkardm, metal ksmlar bçak ucuyla syrdm, yeniden taktm. Kalktm, fii taktm. Yolunu gözlediimiz müjdeli ses geldi! Zzzzzt diye bir ses… “Tamam, oldu!” diye haykrdm. Sevincim ksa sürdü; ses yine kesildi. Bekle bekle tk yok.
Artk ince usulleri brakmann, kadim tamir usullerini tatbik etmenin zaman gelmiti. O plastik kapa tuttum ve koparrcasna silkeledim. Kalktm, dolabn orasna burasna tekme tokat giritim. Nihayet! Bir ses… Deminki sesten daha güzel ve kesintisiz… Dolabmz çalmaya balad. Hanma döndüm, iftiharla “Bak dolab tamir ettim, çalyor.” dedim. Hanm bir sevindi bir sevindi. Gözündeki parlt bana kocasyla duyduu gururdan gibi geldi. Bilemem tabii. Hemen hazrdaki meyveyi, sebzeyi, zeytini, peyniri dolaba yerletirdi. çimiz rahatt, yiyeceklerimiz kokmayacakt. Artk mutfa brakp oturma odasna geçebilirdik.
Sevincimiz ertesi sabaha kadar sürdü. Sabah kalktk, bizim dolapta yine ses yok. Mesele deil, örendik ya çaltrmay… Yine plastik kapa sertçe silkeledim, orasna burasna tekme tokat attm, fii çkarp yeniden taktm. e yarad, biraz sonra dolabmz yine çalmaya balad. Hanm dürtüp iftiharla gösümü iaret ettim. Ben bu iten anlyordum. Elimden bir uçan, bir kaçan kurtulurdu. Hanm pek aldrmad.
Ertesi sabah kalkar kalkmaz heyecanla dolabmz kontrol ettim. Eyvah! Çalmyor. Ama dert deil. Evin maharetli erkei ne güne duruyor? Plastik kapa silkeledim, gövdesine pat put vurdum, fii çkarp taktm. Netice yüz güldürücü!
Yirmi gün kadar dolabmz bu ekilde çaltrdm. Bazen iki üç gün devam ettii de oldu.
Bir gün sigorta att, elektrikler kesildi. Sebebini bilemedik. Baka bir gün plastik kapa silkelerken bir kvlcm çkt ve sigorta att. Hmm, demek sigorta önce de bu yüzden att. Kendi eserimden korkmaya baladm; ya kapa sertçe silkelerken, dolaba tekme tokat atarken elektrik çarparsa… Olur mu olur. imi daha temkinli yapmaya baladm. Ama silkelemenin, tekme tokatn faydas olmamaya balad. Üstelik buzluundaki buzlar eridiinden dolabmz su koyverdi, kilimimiz sland. Hanma kar gururum krld; eskisi gibi böbürlenemiyordum. Sonunda i olmas gereken yere vard…
Ev sahibimizi aradm, böyle böyle dedim, bana buzdolabndan anlayan birini gönderebilir misin? Telefon etmi, filan saatte gelecekler, dedi. Usta bu, öyle dedii saatte gelir mi? Bir iki gün oyalandktan sonra kapmz çalnd. On yedi, on sekiz yanda -bence toy- neeli ve cevval bir delikanl. “Abi dolap için geldim.” dedi. Hemen buyur ettik. Ben halecanla dolabn hikayesini anlatyorum, o iini bilen birisi olduunu belli eden bir eda ile “ksa kes, zaten biliyorum” der gibi beni kerhen ve sabrszlanarak dinliyor. Beni dinlemeye devam ederken dolabn arkasna yumuluyor. Tekme yok, tokat yok, koparacakm gibi silkeleme yok. Hazk bir hekim gibi yaral yeri buluyor, krp dökmeden, okar gibi iini yapyor. Ben diyeyim iki, siz deyin be dakika sonra elinde bir parçay gösteriyor, “Abi, role içerden yanm, deitirdim, artk problem yok.” diyor. Sonra fii kendinden emin bir ekilde takt. Hayret! Hakikaten çalyordu. “Artk durmaz m?” dedim. Yine ayn eda ile, “Durmaz!” dedi. Ücretini ödedim, gitti. O gün bu gün dolabmz hizmete devam ediyor, rahat ettik.
Dolap problemi bitti de, yaadm hadise içimde bitmedi. Üzerinde derin derin tefekkür ettim. Dünya hayatmzn belki de en mühim ii olan eitim ve terbiye meselemizi düündüm. Bu ilerle vazifeli hocalarmzn iinin ehli olmalarnn ehemmiyetini yeniden idrak ettim.
Eiticilerimizin birçou -maalesef- yaptklar iin ehemmiyetinin farknda deil. Eline ham madde olarak verilmi olan nesilleri yourup özlenen nesil haline getirmede istek, heyecan, idrak, ufuk ve donanmlar yetersiz. Beikteki bebekten yetmilik ihtiyara kadar herkesin ancak ilgi, sevgi, ihtimam, yumuaklk, bilgi, görgü… gibi hasletlerle kazanlabilecei hakikatine nedense gözler-kulaklar tkanyor. Ya ya, insan psikolojisinin hususiyetlerini bilmeyen; mesela çocuk, genç ve yetikin psikolojisinden habersiz bir eitici bu insanlar kazanmada ne yapabilir? Hiç! Çocua nasl davranmal, gence nasl, yetikine, yalya nasl davranmal? Köylüye nasl, ehirliye, tahsilliye, tahsilsize nasl davranmal? Bir hizmet elemannn mutlaka bilmesi gereken hususlar bunlar. Bilmeyince ne olur? Benim dolaba yaptklarm gibi olur. Birçok eitici hâlâ daya, tekme-tokad mesele halledici bir vasta olarak kullanyor. Dayaktan iyi kötü uzaklaan, sertlik ve hakaretle ii çözmeye çalabiliyor. Oysa bu arkadalarn insan kazanma, yeni nesilleri özlediimiz nesil haline getirme ak ve heyecanlar olsayd, bunun üzerine bir de çocuk ve genç psikolojisi mevzuunda yeterli donanmlar olsayd -yani ak ve bilgi bir araya gelseydi- sertlik, dayak ve hakâret onlarn elinde bir eitim ve terbiye vastas olmayacakt. Tam tersine bilgi, ikna, yumuaklkla muamele meslek ve merebimiz olacakt. Karlatklar problemleri büyük bir dikkat, ferâset, sükûnet ve suhûletle halledivereceklerdi. Ayn buzdolab tamircisinin yapt gibi. Krmadan, dökmeden. Tekmeleyip tokatlamadan. Problemin kayna bilinecek ve müdahale zorlanmadan, kolaylkla yaplacakt.
Adamda ak yok, donanm yok. Ama her eyi en iyi kendinin bildiini zannediyor. “Ben biliyorum iin hallini, bir tekme, dört tokat, görürsün ortalk nasl süt liman!” diyen yllanm eiticileri hâlâ görmekten muzdaribiz. Bir gün evin bu maharetli erkekleri tekme tokat atarken sigortalarn atabileceinden, hatta elektrie çarplabileceinden habersiz. Bu taifeden bazlar bir eyler hissedebiliyorlar ve -usullerini brakmyorlar da- ilerini daha temkinli, daha usturuplu, çaktrmadan yapyorlar. Tabii bulunduklar müessese su koyveriyor, kilimler slanyor, ortalk sululuktan geçilmiyor. Arkadalarn birilerine kar gururlar krlyor, havalar sönüyor. ler iyice sarpa sardndan kendileri kenara çekiliyor ve i bir bilene teslim ediliyor. Bilen insanlar da elbette muvaffak oluyorlar. i devralan eleman ksa bir aratrma yapyor ve tehisi koyuyor: “Abi, role içerden yanm!” naallah hizmet, iini bilen yeni elemann elinde devam eder, tekleyip durmaz.
Bilgisiz ve aksz eiticilerin elinden bir uçanla bir kaçan kurtulabildiinden güzelim eitim yuvalarndaki güzelim evlatlarn bir bir, bir meçhûle doru uçup gittiini, kaçp gittiini; uçamayanlarn, kaçamayanlarn da kendilerini kurtulamayanlardan saydklarn görüp de kahrolmamak mümkün mü?
Bu buzdolab hadisesinden sonra “Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu? (Zümer, 9)” düsturunu bir daha, yeniden ve derinden düündüm.
Yazar: Ahmet Çelen |
13-08-10 |
||
|
E mail: ahmet_ar@dogrulus.com Yazar Hakknda Bilgi ve Dier Yazlar |
Tweet | ||
 |
 |
||
