ben 14 yaþýnda bir çocuðum ben de bir talebeyim yaþadýðýmýz zorluklarý anlayýn ama allah razý olsun hocalarýmýzdan onlar bize hem annelik hem de babalýk yaptýlar

abi mütiþsiniz ben de talebeyim ve talebeliði de iyi bilirim

Burada "talebe" yerine "öðrenci" denildiðini düþünelim ve tekrar okuyalým ya da dinleyelim. Bu yazýyý okumanýn ya da ses kaydýný dinlemenin hiç zevki kalýr mý? Ayný duygularý hisseder miyiz? Talebenin taþýdýðý ruhu ve mânâyý öðrenci taþýyabilir mi? ne mümkün? Talebeliðimizi tatlý bir hatýra olarak bizlere hatýrlatanlara teþekkürler. Talebe olmamýza vesile olanlara da sonsuz hürmet ve muhabbetimiz daim olsun.

Binlerce kurs var ama hayatlar ve hayaller ayný vesselam...Hislenmemek ne mümkün...

Dinledim, çok güzeldi. Hakîkaten, bâzan güldüm, bâzan da aðlamamak için kendimi tuttum.

Kardeþler, hepimiz talebe olduk. Ama hep bir sessiz topluluk halinde yaþadýk. Bir gizli hazine gibi oldu bu topluluk. Kendimize has bir hayatýmýz vardý; ama bu hayat dile dökülmedi. Yýllardan beri yer altýndan akan ýrmaklar gibi aktýk; hâlâ da öyle sayýlýrýz. Yeni yeni bir kýmýldanýþ baþlýyor gibi. Daha evvel de bir küçücük yazý yayýnlanmýþtý Doðruluþ'ta. Samimi, tatlý bir hüznü dillendiriyordu o yazý. Hepimiz burnumuzu çekerek okuduk o yazýyý:

http://dogrulus.com/yazi/2937/SUUR-YAZILARI/BIR-CORBADAN-ICENLER....html

Ã�imdi meçhul bir kardeþimiz hislerini sesiyle ifade edivermiþ. Yine bir taraftan gülerken bir taraftan da gözleriniz yaþararak dinleyeceksiniz. Hemen baþlayýnýz!