Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : DÜNYADA NELER OLUYOR / ÝSLÂM ÂLEMÝ | Okunma Says: 381 |
Sahi, dünyann gözü önünde yok edilen Gazze’yi yava yava unutuyor muyuz?
ran-ABD sava, snrlar aan füzeler ve Lübnan saldrlar derken, srail dikkatleri datp Gazze’deki o büyük kym zihinlerimizden siliyor mu? Bizler masa balarnda genileyen savan yeni senaryolarna odaklanrken, ekranlarn göstermedii karanlk odalarda ar bedeller ödenmeye devam ediyor.
Geçtiimiz hafta sonu, srail’in snr tanmaz vahetinden kurtulabilmi anne ve çocuklar görmek için Kahire’deydim. Msr’da onlarn yaralarn sarmaya çalan STK yetkililerimizle birlikte o mahzun evlerin kaplarn çaldk.
Rakamlar gerçein acsn tam olarak hissettirmez elbette. Bugün Msr’da 215 binden fazla Gazzeli var. Gazze’de ise 1 milyondan fazla insan çadrlarda hayata tutunmaya çalyor, 25 bin kii uzuvlarn kaybetmi durumda. Kahire’de sndklar o pejmürde evlerin kapsndan içeri adm attnzda, bütün istatistikler anlamn yitiriyor. Orada sadece parçalanm hayatlar, lal olmu diller ve ar- âlây titretecek bir mazlumiyet var.
Bir evde, akl snrlarn zorlayan bir hayatta kalma mucizesini dinledik. Oturduklar ev bombalanyor; apartmandan sadece bu aile kurtuluyor. Sonra sndklar ikinci bina da bombalanyor, o enkazdan da yine ayn aile sa kurtuluyor. Üçüncü bir apartmana geçiyorlar; kaderin cilvesi, o apartmandan da sadece bu aile sa çkabiliyor. Gazze’de snacak hiçbir yer kalmaynca Msr’a geçmiler. “Peki einiz, büyük olunuz?” diye soruyorsunuz. Cevap, o çelikten iradenin deimez parolas gibi: “Onlar Gazze’de, vatan savunmak için kaldlar.”
ki ailenin acy bölütüü bir baka ev. Genç bir anne düünün... 20 günlük ikiz bebeklerini, ilk evladn, kocasn, babasn, kardelerini; bütün dünyasn o enkazlarn altnda brakp gelmi. Aileden geriye sadece annesi ve kendisi kalm. Ayn evi paylatklar dier ailenin küçük kz annesinin kucanda bize bakyor. Bombalarn yüzünde brakt o korkunç izlere ramen, gözleri hâlâ boncuk boncuk, hâlâ umutla, hâlâ bir çocuk neesiyle parlyor. Annesi, çocuun o ilk andaki fotorafn gösterdi. Kan çanann ortasnda parlayan o gözleri görünce yüreim adeta azma geldi. Bu yavrularn yüzlerinde bir ömür tayacaklar o nianeler, basit bir utanç lekesi deil; srail’in insanlk tarihine kazd en vahi cinayet ebekesinin silinmez mührüdür.
Ben orada çok güçlü ve vakur Filistinli anneler gördüm. Refakatimizdeki STK gönüllüleri bizi batan uyard: ‘Bir ihtiyaçlar olup olmadn sormayn, asla var demezler.’ Gerçekten de öyle... Her eyini kaybetmi, eyas olmayan bir evin ortasnda oturan kadna soruyorsunuz; alacanz tek cevap ‘Elhamdülillah, Allah’a ükür’ oluyor. htiyaçlarn anlamak için, ‘En son markete ne zaman gittiniz veya kiranz ödediniz mi?’ diye sormalsnz. O vakur duruun ardnda, üç gündür ocanda bir tas çorba dahi kaynamam bir anne ve çocuklar duruyor.
O an anladm ki, Gazze davas asl bu onurlu annelerin omuzlarnda yükseliyor. Açl, sefaleti ve mültecilii göze alan ama kocasn, 18 yandaki taze fidann vatan topranda brakan bu kadnlar; bana Çanakkale’de ‘Vatan elden gidecekse öl de geri dönme’ diyen o mukaddes Anadolu analarn hatrlatt. Ruhlardaki bu inikas, mayadaki bu ortaklk ayn hissiyatn bir tezahürü. Ziyaret ettiimiz birçok evde iittiimiz ‘Nerede bir Türk görsek kardeimizi görmü gibi oluyoruz’ sözü ve o mazlumlarn dudaklarndan aziz milletimize ve Recep Tayyip Erdoan’a yaplan dualar…
Peki ya çocuklar? Onlara, ‘En çok ne istersiniz?’ diye sorduk. Belki bir oyuncak bebek, belki bir top isterler diye bekliyorduk. ‘Hiç’ dediler. srail uçaklar sadece binalar deil, bu çocuklarn çocukluklarn da bombalamt. Evleri ve vatanlaryla birlikte hayallerini de ykmt.
Yine o ziyaretlerimizden birinde, çou ehit emaneti olan küçücük çocuklardan kurulu bir Filistin anaokulu korosu karmza geçti. Minicik dudaklardan dökülen arknn sözleri, ykmn en dokunakl özeti gibiydi:
Kalbim elimde geldim
Bu topraa can verdim
Zeytin hasad deil
Ateten güller derdim...
Beni asl duygu selinde boan ise, bütün ailesini, her eyini kaybetmi küçücük bir kz çocuunun beyaz bir kâda çizdii o resimdi. Topran altndan uzanan eller çizmi. O eller annesinin, babasnn, kardelerinin elleri... O küçücük bedeniyle, topran altndaki o ellere sk skya tutunmu bir el çizmi kendine. Ama o kz çocuunun dier eli bo deildi; dier eliyle gökyüzüne doru gururla bir Filistin bayra dalgalandryordu.
Toprakla ve ehadetle böylesine derin bir ba kurup dier eliyle bayran, onurunu ve vatann smsk tutan bu ruhu yenmeye dünyann hiçbir ordusunun gücü yetmez. Bize düen ise, lal olmu dillerine, ükreden kalplerine ve topran altndan uzanan o ellere kardelikten öte bir sadakatle smsk tutunmaktr.
Yazar: Refik Tuzcuoðlu |
20-05-26 |
||
| E mail: yeniakit.com | Tweet | ||
 |
 |
||
