Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : / TEFEKKÜR | Okunma Says: 3818 |
“Her eyin yenisi fakat dostun eskisi” diyen eskilerin bir bildii vardr elbette der geçerdim önceleri. Kadim dostluklar, candan muhabbetler, gönülden demlerin yerine imdilerde dünyevi rüzgârlar esiyor serin serin ve artk bakp geçmek imkânsz!
Caddeleri bir zincir gibi birbirine balayan lüks arabalar, göklere yükselen rezidanslar, hiper marketler, dünya ölçeinde markalar, cüzdanlardan taan paralar, vücuda fazlaca gelen kilolar hiç birimizi mutlu etmedi, edemedi sanrm.
Bütün bunlar gönlümüzün ehrine yabanc gelen misafirlerdi hiç kukusuz. Üzerinde elbisesi olmayan gerçek adamlarn yerine içinde adam olmayan elbiselere yasland yüreimiz belki de. Menfaatperest, görgüsüz, arsz, yalanc, hrsz, yüzsüz, güvenilmez, dayanlmaz insanlarla çevremiz sarld. Bu çevreyi biz mi kurduk, çevre mi bizi kurdu, yoksa bu yeni dünyann artlar m bizleri bir araya getirdi tartlabilir ama tartmasz bir gerçek var ki o da gönlümüzün ehrinde ayakta kalabilen dostlarmzn hzla azalyor oluudur!
Üç günde kurulan, bir günde yklan sözde dostluklar faslndayz!
Sadakatin semtine uramad, yalandan kulelerin yapld sadece ekle deer veren “iç mimarlarn” revaçta olduu bir dünyann kapkullar gibi savrulup duruyoruz kendi corafyamzda.
Bu sahte ve cilal fildii kulelerin içinde sadece bir eyayz aslnda. Gittikçe de bir moloz ynna dönüüyoruz. Bir yüreimiz olduunu bile unuttuk. En hatrl olanmzn bile modas öyle çabuk geçiyor ki hemen yerine daha yenisi konuyor! Öylesine megul, öylesine kendimizi sahte ve geçici dünyann megalesine kaptrmz ki bütün bunlarn farknda bile olamayacak kadar kendimizde deiliz.
Nasl deitiimizin, içimizin nasl çürüdüünü bilmiyoruz!
Bilmiyoruz, ne kadar yoksul, ne kadar dükün olduumuzu…
Ve gönlümüzün ehrine çerden çöpten ynlar ydmz da bilmiyoruz!
Farkndalmz yitirdik anszn, kalabala kartk.
En kötüsü ne olduumuzun bile farknda deiliz. Ruhlarmz çok çok gerilerde brakm, unutmuuz kendimizi. Mesela bir Kzlderili hikâyesinde öyle bir olay anlatlr: "Bir Kzlderili kabilesi, bakanlaryla birlikte atlarna binmi hzla gitmektedirler. Aniden kabile reisi durur. Sebebini soranlara:
-Çok hzl geldik, ruhlarmz arkada kald, onlar bekleyelim, der!”
Bu hikâye aslnda çok eyi anlatyor, anlayabilirsek.
Hayatn çarklar arasnda öyle çok dönüyor ve öyle hzl tur atyoruz ki ne sevdiklerimize, ne dostlarmza, ne arkadalarmza zaman ayramyor, gittikçe onlardan uzaklap yalnzlayoruz. Birer birer eski dostlarmz, yaknlarmz kaybediyoruz.
“Bir göz ainal var aramzda
Sanki seninle krk yllk dost gibiyiz ikimiz”
Göz ainal olmayan insanlarn sanal ortamda sanal dostluklar kurduu bu devirde dostluk tanmn yeni batan hatrlatan bu arknn yannda u unutulmayas arky bile unuttuk!
“Unutulmu birer birer
Eski dostlar eski dostlar
Ne bir selam, ne bir haber
Eski dostlar eski dostlar.”
Mesela bu arky bir on on be sene evvel daha çok söyler daha çok dinlerdik. Zira dostluk, sevgi, arkadalk, ak, sadakat, vefa gibi kavramlar henüz tedavülden kalkmamt. Bütün bu kavramlarn hayatmzda çok saygn ve dokunulmaz yerleri vard. Ve her birimizin düzinelerce dostu, gerçek arkada vard srtmz dayadmz.
Ya imdi?
imdi hem sanal, hem banal hem de hoyrat bir hayat felsefemiz var. Çocuklaan kadnlar, kadnlaan erkekler, egosu tavan yapm gençler, kemalatn kaybetmi ihtiyarlar korusu eklinde bu sözde hayat kavgasnda kendimize yer kapmaya çalyoruz.
Hicret ve niyetimiz sadece para, an ve öhret için ne yazk ki!
“Ne sal iledir, ne mal iledir, beyim ululuk kemal iledir” diyerek yüzyl önce tehisi koyan Ali Fuat Paa, ne güzel söylemitir aslnda. Etrafmzda derin, ilim ve irfan sahibi, sözü senet sayan, cemal ve kemal sahibi insan aryoruz ve her defasnda derin bir inksar- hayale uruyoruz.
Bu tip insanlarn azalmasna biz sebep olduk!
Arz talep ilikisine bal olarak biz böyle bir toplumu ina ettik, kabul edelim. Gönlümüzün kentlerinde ne kadar eskiye dair abide varsa yktk ve yerlerine yenilerini diktik! Her ne olduysa bizim eserimizdir. Gönül ehrimizde her kim varsa eskilerden yana yenileriyle deitik.
Kendi gerçek dostumuzu bir kenara itip unuturken, ihmal ederken, hayatmzdan çkarrken, deer vermezken, facebook gibi sanal ortamlarda edindiimiz arkadalarla dostluk kurmaya çalyor, yetmiyor bir de ortak arkada diye adlandrlan hiç tanmadmz insanlar gönül ehrimize alyor onlardan medet umuyoruz.
Gönül ehrimizi yabanclarla doldurduk.
u var ki facebook sayfanzda kiileriniz çoalrken, dil hanenizde gerçek ve sadk dostlarnz hzla tükeniyor!
Ne dersiniz?
Muhabbetle kalnz.
Yazar: Meryem Aybike Sinan |
19-11-11 |
||
| E mail: haber7.com. | Tweet | ||
 |
 |
||
| osman alihan | |||
derdimiz |
Tarih : 19-11-11 | ||
"Öz aðlamayýnca göz de aðlamaz söz de aðlatmaz." Özümüz kurumuþ, kalbimiz katýlaþmýþ, ruhumuz karartýlmýþ kardeþim farkýnda deðiliz. Dertimizi çok nefis bir edebî uslûbla anlatmýþsýnýz. Teþekkürler |
|||
