Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
Elimizi uzattmz her ey çürüyor. Belki de dokunduumuz için biz çürütmekteyiz. Gördüklerimiz kirleniyor. Baktklarmz bizi kirletiyor, içimizi…
ittiklerimizden dolay, bildiklerimizden dolay ac çekmeye balyoruz. Birebir ahit olamasak bile... Ac çekmeye icbar ediliyoruz sanki ya anlatlanlar gerçek olduu için yahut gerçek yerine sahte gerçekler ikame edildii için.
Bu denli yozlama, çürümeye mahkûm olmak duygusu bizatihi insann içini kemiren bir ey. Sadece insan teki olarak her birimiz deil toplum da içten içe çürüyor. Korozyona urayan metal aksam gibi temas ettiimiz hava çürütüyor. Soluklanrken damarlarmzdaki akn pelteletiini hisseder gibiyiz..
Bunca karamsarlk kuatmasna maruz kalmamzn asl nedeni de birilerinin bunlar hiç düünmüyor olmas, tam anlamyla enlikli bir zafer havasn yayor olmalar. Çürürken bile zafer tak kurduunu düündüren bir muhayyile hakim.
Her eyin bir kuku sebebi olduu ortamda salkl düünmek, davranmak mümkün mü? Ya da her eyin olaanlat, her tür çürümenin normal karland bir ortamda normal davranmak ne kadar normal bir eydir?
Oysa hayat bulmak, yaanmaya deer hayat sunmak iddiasndaydk gençliimizin o delimen günlerinde. Bedenimiz fiziimiz yalansa da içimizdeki o delimen halimizle diri kalmay baarmtk.
'Seni öldürmeye gelen sende dirilsin diyen bir özgüvenin diriltici soluuyla birbirimizin gönüllerini ferahlatyor, yeertiyorduk oysa. Cierlerimize çektiimiz hava içten çökertiyor, darya üflediimiz soluk öldürücü bir zehir gibi solduruyor.
Hayatn, benliin, varolu idrakinin bu denli pörsümeye yüz tuttuu, deerlerin tersine çevrildii bu hal sadece dmzda bize dayatlanlardan m kaynaklanyor? Yoksa bizatihi kendi özümüzle, onun besledii çevreyle, siyasayla, toplumla kurduumuz ilikilerin sonucu muydu? Böyle bir hal üzere olmann kaçnlmaz oluu diye bir açklama tarz mümkün müydü? Yoksa içinde bulunduumuz haleti ruhiye bize böyle bir dünya m takdim ediyordu? Yoksa her ey bir yanlsamadan m ibaretti?
Her iki durumda da insann hakikat algs, hakikate olan inanc elinden gitmeye mahkûm. Ortada ciddi bir anlam kaymas daha dorusu her eyi anlamszlatran bir absürtlük yaanyor demektir.
Bir çk olmal, yoksa bir sanr uruna ruhlar bir sam yeli kasp kavuracak. Polyanna mutluluu oynamak ne kadar aptalca geliyorsa nihilist bir içe çöküün karanlk sularnda boulmaya kendimizi, toplumu mahkûm etmek de o derece anlamsz, hatta saçma olacakt..
Dokunduklarmz çürüten, iittiklerimizden gördüklerimizden dolay içimizi, dmz karartan her ne varsa ya da neyin var olduunu düünüyorsak, bize öyle gelen her ne varsa her eyi tepetaklak edecek bir silkinile ölü topran üstümüzden atmakla ie balamal mesela. Sahte bir hakikat sunan kurguyu sorgulamakla ie balayabiliriz mesela. Her eyi yeniden konuma cesaretini taknarak.
Evet, hiç bu kadar sahtelikler, ikiyüzlülüklerle kuatlmamtk. Muhtemelen yan bamzdakiler, hatta bizler bu sahtelikten birer parça nasibimizi alm olabiliriz. Öte yandan, aklmz, vicdanmz, ölçülerimizle tartya vurduumuzda olup bitenlerin bir yanlsamadan ibaret; bir sahtelik oyunundan birer sahne olamayacan söylüyor. Bizzat sahtelik izafe ettii gerçek üzerine kurulu. Sonuçta sahtelik de hakikati perdeleyen, asli olann yerini gasp eden bir vaka. Sahtelik örgüsünü parçalamadan hakikat na yol vermek imkansz.
nsan olmaklmzdan siyasete, gönül iklimimizden enformatik cehalete uzanan kendi olu artlarmzdan uzaklama ile yüzleme cesaretine ihtiyaç var. Belki de anlk bir prltnn içimizde çakmasna, aka, samimiyete, adanmla ihtiyaç var. Bunlarn yerine kabuk balayan ey her ne ise ite odur içten içe bizi, hepimizi çürüten kimya.
Ne ki sahte hakikatlerin karartt çevremizde, dört bir yanmz kuatan yalanc mutluluklarn perdeleyemedii, hayata anlam katan, kendi özümüzü hatrlatan bir ses, bir tebessüm, dokunduu yerde bereketi yeerten bir el mutlaka olacaktr.
Yaznn da bir kaderi var.
Karamsar bir yaznn sonuna doru her eyin bu kadar çürütücü olamayacana dair önce kendimi ikna etmek için yeni bir cümle kurmaya balarken gelen telefon yazy tamamlad.
Yüz yüze hiç görmedim, ama uzaktan, hocalarndan, arkadalarndan hep selamn alyordum. Kanser hastasyd ve tedavi görüyordu. Açk öretimde sosyoloji okumasna ramen üniversitede Sosyoloji'ye devam ederek mezun olmay baard. Hastal ile bark, mütevekkil ve azimli. Yaama sevincini, imtihanyla beraber, içinde hep diri tutmas çevresindeki hemen herkeste biraz takdir uyandrdn, biraz da utandrdn hissetmiimdir. En son okuma gruplar kurduundan bahsetmi, bir toplantlarna davet bile etmiti, ama uzun süre sessizlie gömüldü. Aylar sonra tam da bu yaznn orta yerinde gelen telefondaki onun sesiydi.
Sanki tatilden dönmü gibi dingin pürüzsüz sesle, 'yeni giriiminiz hayrl olsun' diyordu. Bu arada iki ameliyat daha geçirmiti. Biraz ödemden ikâyetçiydi.
Çürümeyen, umudu, yaamay, yaamann anlamn yitirmeyen, dokunduklarndan, seslendiklerinden ötürü bereketi beraberinde getiren inanm yürekler var olduunu bilmek umudun kendisidir..
Yaznn kaynana ulamak için tklaynz.
Yazar: Akif Emre |
20-05-17 |
||
| E mail: yenisafak.com | Tweet | ||
 |
 |
||
