Halep, 12 Aralýk 2016'da Rus ve Ýran destekli Esed ordusu tarafýndan düþürülmüþtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasým 2024'te geri alýndý.
| Kategori : ÝKTÝBAS / Muhtelif Mevzûlar, Yazarlar, Yazýlar | Okunma Says: 668 |
Zamann sarkacnda eskiyoruz. Mevsimler dönüyor, yeryüzü sofras renkten renge giriyor, dalar talar birer tablo oluyor. Ömrünce yayor her ey, her ey hükmünü yayor ve eksiliyor, eksiliyoruz birer birer.
Bayram uurladk, bayramla geçici de olsa çoaldk. Sofralar büyüdü, neeler evlerden tat. Bayramlamalar ile hüznümüz azald, gönlümüz ferahlad. Uzaklarn yakn olduu bulumalard bayramlamalar. Aradk, arandk; unutulmadmz, unutmadmz bildirmi olduk. Fani dünyadan göçenlerimizi de andk, dualar gönderdik, kabirlerden yaylan manevî iklimlerden hissedar olduk. Kabir ziyaretlerimizde eksildiimizi, her bayram öteye yolcu ettiklerimizin arttna ahit olduk. Eksiliyoruz!
Ardmzdan gelenlerin bize yabanclatn görüyoruz. Bizim gibi duyan, düünen, gören ve yaayanlarn azaldn görmek üzücü. Derin muhakemeler içindeyiz, bir yerlerde buluma, yeni ile eskiyi tantrma ve köprüyü salamlatrma derdindeyiz. Her geçen gün bu derdi yüreinde hissedenlerin azaldn gördükçe eksildiimizi de daha iyi idrak etmi oluyoruz.
Eksilen sadece bizler deil. nsanolu eksildikçe eksiltiyor da. Önce kendinden balyor eksiltmeye. Sonra elinin dedii ne varsa eksiltiyor. Tahrip ediyor, ykyor. Onarmak için müdahale ettiinde bile ykc oluyor. Tarihî binalarn restorasyonlarn gördükçe hayflanyoruz. Talarn yerleri deiiyor, renkler deiiyor, görüntü deiiyor. Hiçbir ey yerli yerinde durmuyor, hiçbir eyi koruyamyoruz. Kâinatn da bir ömrünün olduunu, onun da öleceini okumutum. Tabii ki zevale yaklayoruz. Ancak dünyaya geldiimizde bizi karlayan güzelliklerin, biz dünyadan ayrlrken ne kadarn muhafaza edebiliyoruz? Neticeye baktmzda eksilttiimizi göreceiz?
Göllerimizin suyu eksiliyor. Ormanlar eksiliyor. Yeil alanlar, bahçeleri betonla dolduruyoruz. Konumaya baladmzda, “Buralar bir zamanlar bad, bahçeydi.” diyerek ne kadar eksildiimizi, tükendiimizi, tükettiimizi itiraf ediyoruz. Yine de uyanamyoruz, uyanmyoruz! Bir deeri, alkanlk hâline getirmek, onu sradanlatrmaktr ve zamanla farkna varmadan yok etmektir. Deerlerimizi sradanlatrarak yayoruz. Eksilttiklerimizin yerine koyduklarmz, cilaladmz ve makyajlara büründürdüümüz suni eyler. Dostluklar bile böyle olmaya balad. Hasbîlikten ve samimiyetten uzak. Nüfus çoalyor ama insan yalnzlayor, eksiliyor.
“Yalnzlmda çoalp kalabalmda eksiliyorum.” diyordu Özdemir Asaf. Sade ve temiz yalnzlklar bile yok gibi. Yalnzlklar da eksilten, yok eden bir gürültü var imdi.
Ölüme kotuumuzu unuttuk! Ölümlerle çoalan kabir komuluklarn da görmek gerek. Ahir ömrümüze deil de ahiretteki ömrümüze çalmak. Dünyada eksiltse de ahirette artracak ilerin gönüllüsü olmak. Belki o zaman eksilmeyiz!
Yazar: Ali Bal |
26-07-21 |
||
| E mail: milatgazetesi.com | Tweet | ||
 |
 |
||
