Pişmanlık sözde, değil özde olmalı…

Her insan pişmanlığı tadar. Ama bu, bazılarının dilinde lâkırdı olarak kalır, bazılarının kalbinde fırtınalar koparır.

Pişman olduğunu söyleyen bir gönül bunu yalnız diliyle ifade etmemeli. Kalbinin acıdığını hissetmeli, üzülmeli, aynı zamanda pişmanlık duyduğu günahın affolacağını ümit etmeli. Ancak o zaman acıyan kalp, sahibini iyi insan olma çabasıyla merdivenlerin ilk basamaklarına tırmandırmaya başlar. Önemli olan içimizde biriken günahların üzerine zar zor bir damla gözyaşı akıtabilmek değil, yapmış olduğumuz hatalardan dolayı yürekten üzülmek ve kalbimizin acıdığını hissetmek… Bu hisle kendiliğinden gözlerimizin boşalması… Böyle akan yaşlar, günahlarımızın üzerine akıttığımız bir panzehirdir. Ki yaraların çabuk iyileşmesine yarımcı olur.

Pişmanlık olmasa; ruh limanlarımız karanlık kalır. Gönül meydanlarımız hiçlik girdabında kaybolur. İnsanlar günahlarından acı duymaz ve vicdan diye bir olgu söz konusu olmazdı. İnsan pişman olduğu sürece hatalarını anlar. Pişmanlık kendini sık sık muhasebeye tutmaktır. Kendisini sık sık muhasebede tutan gönül hatalarını azaltmaya, görevlerini yerine getirmeye ve zamanın onun için ne kadar değerli olduğunu anlamaya başlar. Eğer insan pişman olursa iyi bir insan olmanın filizleri kalbinde yeşermiştir.

Gönül bahçelerimizin güllerden af kokularını çıkartabilmek için tövbe etmeliyiz. Allah tövbe kapılarını her zaman açık tutar. Ebediliği fethedenler günahlarından temizlenmenin en ulvi, en güzel yollarını kullananlardır. Yani tohumlarını ekenler ve filizlerini yetiştirenlerdir. Günahlarını sevaba, şerlerini hayra çevirmek için bol dua ve tövbe eden ruhlardır. Sevgiyi kalplere yerleştirmek ve kötülüğü uzaklaştırmak isteyen saf kalplerdir. Kendi muhasebesini yapamayan ruh, diktiği ağacın meyvesini toplamak yerine onun dalını kırar. Yani hatalarından ders almaz.

Kötülük, iyiliğin anahtarı olabilir. Tabii açmasını bilene… Pişmanlıklarla kilidi açıp sevinç ve mutlulukla kafesten dışarı çıkabilmek ve gönül göğüne erdiğini hissedebilmek insana verilen bir pâyedir.

Pişmanlık bazılarınca bir çöküntü olarak kabul edilebilir. Aslında pişmanlık bir yükseliştir, bir fazilettir. Önemli olan dünyaya günahsız gelip günahsız gitmek değil, günahlardan temizlenmesini bilmektir. Pişmanlık insanın mertebesini yükselten bir merdiven, rûhundaki kirleri yıkayan bir billûr menba suyudur.

Pişmanlık; kalbimizin temizlenmesini ve temizlenen kalbin yüze yansıyan pırıltılarını görmemizi sağlar.

Pişmanlık, günahlarla kirlenmiş ruh sokaklarımızı temizlemeye başlar. Kaza yapan bir aracı kullanmak için önce bakım yapmak gerekir. Pişmanlıklar da böyledir; hatalarını anlamayı ve hataları tamir etmeyi sağlar. Ancak araba tamir edildiği halde kullanılmayacak durumdaysa o araba artık bir hurdadır.

Günahlarla yıkılmak istemeyenler, kalplerini muhkem tutmalılar. Onu mânevî neferleriyle, yani dualarıyla korumalılar.

Pişmanlık yeniden başlamaktır. Yapılan kötülükleri silmek ve sağdan verilecek deftere ruh incilerinin doğru işlerle nakşedilmesini sağlamaktır.

Lise 2. sınıf talebesi. Bu yazı ilköğretim 8. sınıftayken kaleme alındı.

Daha bu yaşlarda Samiha Ayverdi, Nurettin Topçu, Cemil Meriç, Sezai Karakoç okumanın meyvesi böyle yazılar oluyor demek ki...

Talebemizi tebrik ediyor yeni yazılarını bekliyoruz. (DOĞRULUŞ)