Eskiden okul kıyafetleri nispeten serbestti. Şöyle: Kıyafetlerin rengi ve şekli belirlenmezdi; ana hatlar çizilirdi, o kadar. Mesela ceket, pantolon, gömlek ve kravat… Kıyafet için belirlenen kıstaslar bunlardı. Renk öğrencilerin isteğine bırakılırdı.

Şimdi daha despot bir kıyafet anlayışı var. Talebelere hiçbir seçim hakkı tanınmıyor. Ceketin veya hırkanın, pantolonun, gömleğin, kravatın şekli ve rengi belli. Bunun dışında bir kıyafet giyen öğrenci okula alınmaz ve okkalı bir zılgıt yemekten kurtulamaz. Acıyorum günümüz çocuklarına… Bütün dünyada hürriyetler gelişir, genişler, bizde ise -meşhur ördek gibi- geri geri gider.

Ama bir dakika sevgili çocuklar! Bizim de hür olduğumuz bir kıyafet parçası var: AYAKKABILARIMIZ! (Lütfen fısıltıyla konuşalım; kimse duymasın. Bu hürriyetimizi de elimizden alıverirler sonra). Ayakkabılarımıza kimse karışmıyor. İstediğimiz tip ve renkte giyebiliyoruz. Bu sırrımızı kimseye söylemeyelim, olur mu? Doya doya tadını çıkaralım “AYAKKABI HÜRRİYETİMİZ”in! Siyah, mavi, sarı, beyaz… Spor, iskarpin, ucu küt, ucu sivri… Altı kösele veya lâstik… Deri-bez fark etmez. Oh ne güzel şey şu hürriyet!

Bize kala kala bu kadarcık bir hürriyet alanı bırakan büyüklerimize de yüreklerimizdeki sızıyı paketleyip hediye gönderelim mi, ne dersiniz? Her şeyimizi belirlemek onlara zevk, bize acı verdiğine; yani bizim acılarımızdan zevk aldıklarına göre bu sızımızdan da zevk alacaklardır; helâl olsun onlara!

Belki de “Biz öğrencilerimizin serbest olduğu bir kıyafet parçasını nasıl gözden kaçırdık? Hemen harekete geçin ey memurlar! İnsanların hür olduğu bir alan kalmış! Bu olamaz! Derhal okullarda giyilecek ayakkabı tipi ve rengi belirlensin!” diyeceklerdir. Yoksa yukarıda da dediğimiz gibi hiç sesimizi çıkarmayıp hürriyetimizin tadını mı çıkarsak?

Yine de şunu söylemeden geçmeyelim: Hürriyeti bu kadar ayağa düşüren, ayakkabımızın kapladığı yer kadar bir alana sıkıştıran büyüklerimize hakkımızı helâl etmiyoruz. Etmiyoruz efendim!

Hakkımızı helâl edip etmeme hürriyetimiz var mıydı acaba?