Oxford, Cambridge, Newport tarihe mi karışıyor?...

Bir şeyler değişiyor. Kadirşinaslık adına vefa adına güzele doğru bir değişim. Sadakat kavramı, ahde vefa güzel kavli yeniden hayatımızda arz-ı endam etmeye hazırlanıyor. “Ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz/ Şahsın görünür rütbe-i aklı eserinde” denilmiştir. Filan kişi şöyleydi demek yerine o kişinin icratıyla ilgilendiğimizde eksik kalan, ihmal edilen pek çok güzelliğin usuletle ve suhuletle yerine yerleştirildiğini görürüz.

Dışişleri Bakanı Ahmet Davuoğlu ile Afganistan Kültür ve Enformasyon Bakanı Seyid Mahdum Rahim tarafından imzalan “Sultan Bahauddin Veled Medresesinin Restorasyonuna İlişkin Proje Belgesi", bu kabil duygular uyandırdı bende. Hz. Mevlana'nın  Afganistan’ın Belh şehrinde bulunan doğduğu ve çocukluğunu geçirdiği baba evi restore ediliyormuş. Bir Necmeddin Kübra talebesi olan Bahaeddin Veled  veya asıl ismiyle Hüseyin Hatîbî Hazretleri’nin yıkılmaya yüz tutmuş aile ocağı, Türkiye tarafından koruma altına alınarak külliyeye dönüştürülüyormuş.

Davutoğlu, imza töreninde anlamlı bir açıklama yapmış;

“Türkiye ile Afganistan'ın köklü bir ortak tarihe sahip; ortak kültür ve kader anlayışının en önemli sembollerinden biri de Mevlana” demiş.
 

Hz. Mevlana, “Ne zamana kadar başkalarının sözleriyle övüneceksiniz. İçinizden bir kişi çıkmıyor ki ‘Rabbimden kalbime şöyle ilham geldi’ diye söze başlasın.” diyen mürşidi Şems-i Tebrizi’nin izinde, Rabbinden kalbine gelen ilhamları yazdığı için her zaman ‘özel’ olmaya devam edecek bir isim. Davutoğlu’nun isabetle belirttiği gibi İbnül-Arabi Hazretleriyle birlikte ‘ortak kültür ve kadar anlayışı’mızın çözülmesindeki kilit imza.

Yeniden, “İlim ona derler ki insanı maluma eriştirir. Seni senden almayan ilimden cehil çok daha iyidir:” şuurunda “alim”lerin yetiştiği bir ufuk üniversite olur Belh Külliyesi belki de. Belki de çocuklarımızı Oxford yerine Kabil’e göndereceğimiz günler çok da uzak değil. İlmin, ancak ‘Malum’a varmak için bir vasıta olduğunu kavrarız belki de yeniden…

Kabul edilmeyecek dua ettirilmezmiş, derler. Belki de eşref saatimize denk gelmiştir bu sözler. Kim bilebilir?...

Yazının kaynağına ulaşmak için tıklayınız.