Tek başına  yaşayan iyi kalpli bir adam, bir gün odasının bir köşesinde, bir koza bulur. Kozayı  güneşe tutar ve içinde  küçük bir tırtıl olduğunu  görür. Yalnız  adam  kozadaki tırtılın  varlığıyla birlikte  yeni bir  heyecan  duymaya başlar ve tırtılı çok sever. Artık yalnızlığını, bütün sevgisini onunla paylaşır.

Gel zaman git zaman tırtıl büyür ve kozadan çıkarak, güzel bir kelebek olur. Yalnız adam kelebeğin güzelliğine hayran kalır, onu  bir türlü  bırakamaz. Aslında  kelebeğin de   aklında  dağlar, kırlar, çiçekler  vardır; ama  kıyamaz  bir  türlü  yalnız adama ve  sevgisine. O da  yalnız  bırakmaz  adamı. Bir haftalık ömrünü  sevildiği ve sevdiği yerde geçirmek ister.

Ama adam bilir ki, sevmek  bazen  vazgeçmeyi bilmektir. Kelebeğin  yeri, kendi yanı değildir. Kelebeğine  son   kez bakar  ve  onu  salıverir. Hürriyetine, kırlarına, çiçeklerine  doğru…

Kelebek  mutlu olmasına  olur ama, hiçbir meltemde, hiçbir çiçek yaprağında  adamın  avucundaki sıcaklığı bulamaz. Aklında adam, o çiçek senin, bu çiçek benim  deyip saatlerce dolaşır. Adam, özgür bıraktığı kelebeğe sevdalı, bakıp durur avucundaki  boşluğa. Kelebek ise hâlâ konacak  sıcak bir avuç bulmak için çırpınıp durur.

Kelebek  şunu  anlar: Bazen  ait  olduğumuz  yer orası, yani sıcak  bir avuçtur;  ama  o yerin  size ait olma ihtimali bir hiçtir.

Adam  şunu anlar: Hiçbir sevdayı  sadece sevgiyle  yaşatamazsınız.

Kelebek  o günden  sora adama  duyduğu özlemi  gömecek  bir dağ aramaya başlar. Gücü tükenene  dek arar; ama bulamaz. O zaman anlar ki  hiçbir dağ, bir hasreti gömebilecek kadar  büyük  değildir.

Yalnız adam ise, kelebeğin  yerine,  sevdasını  koyar, sıcacık  avuçlarına…

Alaaddin Koç gönderdi.