Zaman hükmünü icra ediyor öğretmenim. Bir 23 Nisan daha geride kaldı. Şenliklere gittim izledim. Hep hüzünle doldum.  23 Nisan uğruna “ne güneşler batıyor”  dedim içimden.

Müslümanlar lafta özgürlük içindeler. Görünenin aksine zulüm ve baskı altında yaşıyoruz. Güya dilediğimiz gibi davranabilir, konuşabiliriz. Hatta bu haklarımızın kanunla teminat altında olduğunu söylüyorlar. Külliyen yalan. Gerçek manada yazı, söz söyleme, amel etme hürriyetimiz kısıtlanıyor. Yurdumun her yerinde düzenlenen sözde çocuk bayramı kutlamaları,  bünyesinde bu baskıyı gizliyor öğretmenim.

Adları Fatma, Ayşe, Ali, Fatih ama oynadıkları oyunlar Gabriel’in, Eleni’nin, Samuel’in kültüründen motifler. Hani nerede millî oyunlarımız?

Neyin “milli”si bu?

Tango Arjantin’e has değil miydi ki? Peki, milli marşlar eşliğinde oynan bu oyun da neyin nesi? Türk usulü tango mu diyeceğiz şimdi buna? 23 Nisan milli bir bayram; doğru olan bu öyle değil mi? Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu diyesi geliyor insanın. Ayşe’yi belinden ne de güzel kavramış Ali. Yoksa o Ayşe değil de Gabriel mi? Ali kim… Bu oyunun adı ne… Bu bayram kimin bayramı?

Bir Türk dünyaya bedel: Yeahh!

Diskodaymışçasına dans eden genç kızlara ne demeli peki? Bu da mı 23 Nisan sevinci! Giydikleri daracık kıyafetlerle uygunsuz hareketler yapmak mı güldürecek bütün çocukların yüzünü? Hocam hangi akla hizmet yapılıyor ki, bu rezillikler?

Anneler öğretmenim, nasıl da gözlerinin içine bakıyor evlatlarının. Heyecan, şefkat, sevgi dolu bakışlar bunlar. Biliyorum izlerken tüm bunları, çocuklarının ne güzel oynadığını düşünüyorlar. Oğlunun ne kadar yakışıklı olduğunu, dans ettiği kızla ne kadar yakıştıklarını içlerinden geçiriyorlar.

Milli bayramda öz kültürümüzden mi yozlaşacağız?

Milli oyunlar oynatan öğretmenlerin hakkını yemek istemiyorum. Ama bir dönemi karanlık gibi gösterip kraldan çok kralcı olmak ne demek, bunu hangi kefeye koyalım hocam? Batı kültürünü sahneye koyan bir öğretmenle, milli oyunlar içinde sadece bir devri temsil edip onun dışındakileri yok sayan öğretmeni terazinin aynı kefesine mi koymalı?

Peki, tehlikenin farkına varan hiç kimse yok mu? Yoksa anneler bu kadarcık bir oyundan zarar gelmez gafletindeler mi?

Eminim bu çocuklar o kıyafetlerinin içinde oyun bittikten sonra koşarak şeker almaya gidecekler. Büyük bir iştahla şekerlerini yerken, farkına bile varmayacaklar olan bitenin. Çağdaşlık adına yapılan bu şarlatanlığa malzeme olduklarını hiç anlayamayacaklar.

Milli olduğunu idda eden milliyetsizlik yasaklanmalı

Yasaklanmalı bunlar. Evet, hakikaten yasak konulmalı. Bir gençliğin geleceği için, selameti için yapılmalı. Bugünkü neslin zaafları varsa kaynağı bu oyunları oynatan öğretmenler, izin veren aileler. 23 Nisan madem milli bir bayram,  milli kıyafetler içinde milli türküler eşliğinde yapılmalı bir şeyler. Sevgili hocam milli kıyafet ve türküler eşliğinde bir dönemi karanlık dönemmiş gibi de göstermemeli kimse.

İstikbal çocukların elinde parıldayan bir güneşse eğer öğretmenim, birileri bu rezilliklere dur demeli. Yoksa batan güneşlerin ardı arkası kesilmeyecek…

Yazının kaynağına ulaşmak için tıklayınız.