Yüzüme bakan insanlar,
Pek de neşeli sanırlar.
İçimde kopan fırtınalar
Sorun beni nasıl tanırlar…..

                               Mücahit Tuna
                                               5.3.2007 Antalya


Muhterem Mücahit kardeşimiz,

Bütün şiirlerinizi okuduk. Yukarıdaki şiirinizi buraya koymayı uygun bulduk. Şiire olan alâkanızı tebrik ediyoruz. Diğer şiirlerinizde de güzel mısralar var; ama şiir içinde yalnız kalıyorlar. Şiirin bir slogan tahtası olmadığını bilmeliyiz. Aynı zamanda bir makaleden farklı olması gerektiğini de. Herkesin anlayamayabileceği, kelime hazinenizin zenginliğini gösterecek kelimeler de bir metni şiir yapmaya yetmeyebilir. Şiirin kendine göre bir halâveti, bir iklîmi vardır. Bunu yakalayamazsak elimizde cansız bir kelimeler, mısralar yığını kalır. Has ve üstün şiiri okudukça şiirinizde kendiliğinden bir lezzet, bir yükseklik hâsıl olacaktır. Öyleyse okumaya, yazmaya devam...

Hikâyelerinizi de okuduk. Samîmiyetle yazılmış metinler; ama hikâye mi? O kadar uzun bir zamanı kaplıyor ki anlattıklarınız, sanki bir roman özeti gibi. Oysa hikâye kısa bir âna odaklanır, o ânı detaylarıyla fotoğraflar. Öncesi sonrası bir ay tutacak kadar uzun bir zamandan bahseden hikâyeler olsa da daha çok birkaç saatlik -hadi fazlasını söyleyelim- birkaç günlük bir vak'a üzerinde yoğunlaşmalı. Sitemizin "Hikâye" bölümündeki yazılar size ışık tutacaktır. Okumaya, yazmaya devam. Selamlar. (Doğruluş)