Halep, 12 Aralık 2016'da Rus ve Ä°ran destekli Esed ordusu tarafından düÅŸürülmüÅŸtü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasım 2024'te geri alındı.
| Kategori : / RAMAZAN- ORUÇ- İNSAN | Okunma Sayısı: 518 |
Ramazan mevsimi aslında leziz bir hüzün iklimi. Ä°nsana aslında insanı arındıran, kanatlandıran bir kalp, bir ruh hediye eden bir iklim.
Yazıya, ÅŸöyle girmeye çalışayım:
Hüznünü yitirme, kalbin kararır.
Kararan kalp, hayatını da karartır.
Hüzün, bitmemiÅŸ bir ÅŸarkıdır; tamamlanmamış bir hikâye...
BitmemiÅŸlik, tamamlanmamışlık hâlidir hüzün.
Hüzün, umutların bittiÄŸi anlamına gelmez. Aksine hüzün varsa, umut da vardır.
Hüzün, kiÅŸinin acziyetini kabul etmesiyle ortaya çıkar. Ama insan, ancak acziyetini farkettiÄŸi an, azmanlaÅŸmaktan kurtulur, insanlaÅŸmaya -baÅŸkalarının acısını duymaya- baÅŸlar...
RAMAZAN’IN SIRRI: HÜZÜN FÜTÛHÂTI MEVSÄ°MÄ° OLMASI
Ramazan’ın sırrı nedir?
Özlenen bir ay olmasıdır. Her dem özlenilecek olaylar, unutulmayacak tadlar, kokular, yaÅŸanamayacak anlar, anılar yaÅŸanıyor ve yaÅŸatıyor olması.
Hüznün bütün boyutlarıyla, enlemesine ve boylamasına yaÅŸanabiliyor olması, Ramazan’ın sırrı bu.
Ramazan bir hüzün mevsimidir: Yaz, kış demeden, bildik mevsimleri aÅŸan, insanı aÅŸkınlaÅŸtıran, aÅŸkınla buluÅŸturan bir hüzün fütûhâtı mevsimi.
Hüzünsüz yaÅŸanmaz Ramazan. Hüzünsüz tadılmaz, tadına varılmaz.
Nasıl yaÅŸansın ki hüzünsüz? Ramazan, felsefî olarak Rabbimizin, kendimizin ve dünyanın bihakkın farkına varmamıza, dünyayı ve kendimizi duymamıza, görünür-görünmez bütün boyutlarıyla yaÅŸamamıza imkân tanır.
Hüznü, Ramazan’da yaÅŸar insan, Ramazan’da duyar, Ramazan’da tadar hüznün meyvelerini iliklerine kadar...
Ä°ÅŸte bu yüzden olsa gerek, kerem sahibi Allah Teala “orucun ödülünü ben vereceÄŸim” diye buyurmuÅŸ, böylelikle burada Ramazan orucunun ontolojik farklılığına, derinliÄŸine, boyutlarına bu ÅŸekilde dikkat çekilmiÅŸtir.
KiÅŸinin, Ramazan boyunca bir ay, gece gündüz kendi’ni düÅŸünmesi, baÅŸkalarını düÅŸünmesi, yoksulu kimsenizi düÅŸünmesi, hüznünü büyütür ve hüznün, baÅŸkalarının, farklı olanın farkına varma farkındalığı olduÄŸunu görür kiÅŸi; kendine gelir, farkını farkeder.
GÖLGEDEN ÖÄžRENÄ°R Ä°NSAN GÖRÜNMEYEN GERÇEĞİ, O YÜZDEN GÖLGEDE SERÄ°NLER...
Dünyaya dalmak, güneÅŸin en tepe anındaki ışıklarına doÄŸru koÅŸmak gibidir; insanın gözü kamaşır; bu sert güneÅŸ ışığı gibi ayartır, duyarsızlaÅŸtırır ve körleÅŸtirir insanı bu dünya.
Dünyayı, ayartıcı en tepedeki güneÅŸ ışığı gibi görmek ve sadece o kamaÅŸtırıcı ışığa yürümek, gölgeleri görememek demektir.
Bize gerçeÄŸi gölgeler öÄŸretir.
Gölgeler, gerçeklerin görünmeyen boyutlarına iÅŸaret eder. Sûretler, hakikatin yansımalarıdır. Hakikati biz sûretleri vasıtasıyla biliriz, daha da önemlisi, yaÅŸarız.
YaÅŸamayan bilemez.
Tadamayan anlayamaz.
Gölge’den öÄŸrenir insan görünmeyen gerçeÄŸi. O yüzden gölgede serinler insan: Gölgede iskân eder.
“Gölge” olmasa ne yapar bunca varlık, bunca can? Sıcaktan yanar, soÄŸuktan donar.
HÜZÜN: RUHUMUZUN Ä°ÅžARETÄ°
Ä°ÅŸte hüzün, hayatın gölgesidir, ruhumuzun iÅŸareti; ruhumuza iÅŸaret eden, ruhumuzun varlığını gösteren, duyumsatan rengi, dokusu, kokusu hayatın.
Hüzün, ölümün de hayatın da bütün renklerini hissettirir, bütün seslerini duyumsatır, yaÅŸatır insana.
Hayatın tadı, hakikatin rengi, rengarenk, renk-a-henk akan ritmidir hüzün.
Hüzünsüz hayat, hayatın ruhsuzlaÅŸması, insanın duyarlıklarını, insanî duyargalarını yitirmesidir.
Hüzün kavranmadan, daha da önemlisi, hüzün yaÅŸanmadan sevgi de, aÅŸk da, muhabbet de, özlem de kavranamaz, yaÅŸanamaz, duyumsanamaz.
HÜZNÜN RENGÄ°: MÜMÄ°N’Ä°N YÜREĞİ
Hüzün, mü’minin sesidir: Hüznün rengi, mü’minin yüreÄŸidir. Bu dünya geçicidir, her ÅŸey geçici bu dünyada. O hâlde kalıcı olanın izini sürmek gerekirken geçici dünyaya dalması insanın, hüzünlendirir mümini, inanmış insanı.
Hüzün, her dem diri, her dem taze olma hâlidir.
Hüzün, bütün renkleri yaÅŸama, bütün sesleri duyma hâli; yaÅŸlandıkça özleme, özledikçe gençleÅŸme ahvâli.
Ramazan bir hüzün mevsimidir: Hayatı, bütün boyutlarıyla, renkleriyle, kokularıyla, dokularıyla ve sesleriyle duyma ve yaÅŸama imkânı ve mekânı, mahalli ve hâli, vasat’ı ve vasıtası, yolu ve yolculuÄŸu...
Hüzünle yeÅŸerir bütün çiçekler... hüzünle meyve verir bütün aÄŸaçlar... hüzünle ve sevinçle, susuz toprakların, susamış canların susuzluÄŸunu giderme neÅŸvesiyle akar bütün “ırmaklar”... sonsuzluk deryasına...
Ramazan’da varlığın, insanlığın, tabiatın hüznünü, sesini duyabilen, hüzünlerini iliklerine kadar yaÅŸayan yürek ülkesinin çocuklarına selâm olsun.
Yazar: Yusuf Kaplan |
11-04-22 |
||
| E mail: yenisafak.com | Tweet | ||
 |
 |
||
