Halep, 12 Aralık 2016'da Rus ve İran destekli Esed ordusu tarafından düşürülmüştü. Üzüntümüz hadsizdi. 30 Kasım 2024'te geri alındı.
| Kategori : / MAÂRİF (Eğitimle İlgili Yazılar) | Okunma Sayısı: 1443 |
1965 yılında Hindistan’ın Bihar eyaletinde bir kıtlık yaşanır. Sanjit Bunker Roy kıtlık bölgesini incelemeye gider. Öğrencidir. Hayatında ilk defa açlıktan ölen insanları görür ve bu onun hayatını değiştirir.
Okurken diplomat, öğretmen veya doktor olmaya yönlendirilmiştir Roy. 3 yıl art arda Hindistan squat şampiyonu olmuştur. Fırsatlar ayaklarının altındadır…
Ama Roy, eve dönüp annesine “Bu köyde yaşamak ve çalışmak istiyorum.” der. Bu amaç, hayal kırıklığına uğrayan Annesini komaya sokmaya yeter.
Roy, kıtlık yaşayan o köyde yoksullar için “Yalınayaklar Koleji”ni kurmaya karar verir. Okul, yoksul insanların değerli olduğunu düşündüğü şeyleri öğretecektir.
Köye adımını atar atmaz sorular da beraberinde gelir…
Polis için mi çalışıyorsun?
Hayır!
Sınavlarda başarısız olduğun için mi buradasın?
Hayır!
Hükümet görevlisi değil misin?
Hayır!
O halde neden buradasın?
“Sadece, yoksullar için bir kolej kurmak istiyorum.” der Roy…
Köyün yaşlıları bir ricada bulunurlar ondan: “Koleje diplomalı ve kalifiye kimseyi getirme.”
Yalınayaklar Koleji Hindistan’da mastır ya da doktora derecesi olanların kabul edilmediği tek kolej olur. Burada eğitim görebilmek için üniversiteden ayrılmış ya da kovulmuş olmak gerekir.
Kolejin modern okullardan çok farklı bir perspektifi vardır. Roy’a göre Kolej’de “Ellerinizle ve haysiyetinizle çalışmak zorundasınızdır. Topluma sunacağınız bir yeteneğiniz olduğunu ve onlara hizmet edebileceğinizi göstermek zorundasınız”dır.
Yalınayaklar Koleji’nin eğitim felsefesi profesyonelliği yeniden tanımlar. O felsefeye göre profesyonellik yetenek, güven ve inancın bir bileşimidir. Ebe, profesyoneldir… Kırık çıkıkçı, profesyoneldir…
Amaç, yoksul insanların sahip olduğu,
asla ortaya konmamış,
hiçbir zaman tanınmamış,
saygı duyulmamış,
geniş alanlarda uygulanmamış,
en sıradışı bilgi ve becerilerin evrensel olduğunu göstermektir.
Bu anlamda kolej muhalif bir anlayışın ürünüdür. Bununla birlikte ülkenin köklü geleneğinden de kendini koparmaz ve Mahatma Gandhi’nin yaşam ve iş yapma biçimini örnek alır.
Öğrenciler Gandhi’den ilhamla, yerde yer, uyur ve çalışır…
Kolej için kontrat yoktur. Kurucu Roy bunu şöyle açıklar: “Buraya para için geliyorsanız hiç gelmeyin…Buraya çalışmak ve mücadele etmek için gelebilirsiniz, burası çabalayarak düşünce üretmenizi istediğimiz bir yer”.
Kolej ideolojinin düşmanı ve özgür düşüncesinin savunucusudur. Öğrenciye kimliği, inancı sorulmaz.
“Düşünceniz ne olursa olsun gelin, deneyin,
Başarısız olmak hiç önemli değil,
Yaralı bereli tekrar deneyin.
Burası öğrencinin öğretmen, öğretmenin de öğrenci olduğu tek yer.
Ve diploma vermeyen tek kolej çünkü gerçek diplomayı hizmet ettiğiniz toplum verir.” der Roy…
1986 da okuma yazması olmayan 12 yalınayak mimar tarafından metre karesi 16,5 dolara ilk kolej binası inşa edilir.
Kolejin çatısı için öğrencilerin tamamen kendi üretimleri olarak bir miktar palmiye özü, bir miktar idrar ve başka malzemelerden oluşan bir yalıtım tekniği uygulanır. 86’dan beri çatı hiç sızdırma yapmaz.
Ayrıca çatıda yağmur sularını toplamak için büyük alanlar oluşturulur. Tüm çatı yeraltında bulunan 400 bin litrelik bir depoya bağlıdır. Damla su israf edilmez. Depolarda 4 yıllık su stoku daima hazır bulundurulur.
Okuma yazması olmayan kadınlar tarafından güneş enerjisiyle çalışan fırınlar yapılır ve ayda 60 öğün yemek pişirilir.
Okul aydınlatması da tamamen güneş enerjisiyle sağlanır…
Üstelik bütün sistem hiç okula gitmemiş biri tarafından yapılır…
Kolej projesiyle 2002 yılında Ağahan mimarlık ödülü kazanılır. Yalınayaklar Koleji, 50.000 dolarlık ödülü iade eden tek kuruluş olur.
Öğrenci profili de zengindir. Mesela kolej’in öğrencilerinden biri diş hekimliği yapan bir büyükannedir. Okuma yazması yoktur ama 7000 çocuğun diş sağlığıyla ilgilenir.
Gütmeleri gereken koyun ve keçiler bulunduğu için köydeki çocukların %60’ı okula gidememektedir. Eğitimi çocukların hayatına uygun hale getirebilmek için gece açık olacak bir okul kurulur. Bu sayede, 75 binden fazla çocuk eğitim alır.
Müfredat şöyledir: Demokrasi, yurttaşlık, tarla ölçümü nasıl yapılır, tutuklandığınızda yapmanız gerekenler, hayvanlarınız hastalandığında ne yapmalısınız….
Ayrıca her beş yılda bir öğrencilere başkan seçmek ve onları demokratik sürece dahil etmek için seçimler yapılır. Başkan, gündüzleri 20 keçi güder ama geceleri başkanlık yapar.
Başkanlık o kadar önemsenir ki kabinesi bile vardır. Enerji Bakanı, Tarım Bakanı…
Ve başkan kolejleri kapsayan titiz bir denetimden sorumludur.
Unesco verilerine göre, kolejin kurulduğu 72 yılından bu yana neredeyse sıfır imkanlarla, öğretmenler, doktorlar, güneş mühendisleri, el pompası teknisyenleri, tasarımcılar, kimyagerler, iletişimciler ve muhasebeciler yetişir. Çocuklar ve yetişkinler birbirlerine yardım edip öğrenerek sürdürülebilir bir toplum kurarlar. Yalınayaklarıyla var ettikleri bu örnek, çevre köylere ve on üç Hindistan eyaletine kök salar. Gerçekleştirilenler, eğitim konusunda yerel ve ulusal politikaları etkileyecek boyuttadır. Hatta pek çok ülke içinde çözüm odaklı projeler geliştirilir. Yalınayaklar koleji, özsaygı ve özgüven oluşturmak üzere gereksinilen her yerde uygulanabilir bir örnek haline gelir.
Özgüven konusu o kadar önemlidir ki, bir keresinde Dünya çapında layık görüldükleri bir ödülü almak için Kolej Kurucusu Roy ve okul başkanı İsveç kraliçesinin misafiri olur. Gördüğü hiçbir şey 12 yaşındaki aydınlanmış başkanı şaşırtmaz. Kraliçe, başkana bu özgüvenin nereden geldiğini sorunca Başkan, Kolej kurucusu Roy’a “Lütfen kendisine (Kraliçeye) benim başkan olduğumu söyleyin." der.
Yalınayaklar Koleji yaşayan bir okul, hayatın ta kendisi olan bir eğitim sistemidir.
Sistem sivil ve özgür bir kafanın ürünü olduğu için mesela köy enstitüleri gibi gelenekle savaşmaz, toplum değer yargılarını yok saymaz. Taklide yeltenmez, asimilasyona soyunmaz, aksine yerel kültürü alabildiğine koruyarak evrenseli yakalar.
Bu nedenle bahçesinde büst bulunmaz mesela ve Yalınayaklar Kolejinde kimse kimseye varlığını “armağan” etmeyi aklından geçirmez… Çünkü amaç, askeri ideolojinin tutsağı yurttaşlar “Üretmek” değil özgüvenli, komplekssiz ve özgün insanlar yetiştirmektir.
Ezber de yoktur Kolejde. Öğrencilere hayatları boyunca kullanabilecekleri pratik donanım uygulamalı olarak kazandırılır ve sürekli değişen depresif sınavlar olmaksızın yeteneklerini serbestçe geliştirme imkanı sağlanır.
Demek ki neymiş, alfabesi değiştirilip köksüzleştirilen Anadolu kırsalında, köylünün eline mandolin verip, Vivaldi dinletip, kafasına şapka geçirmekle aydınlanma olmuyormuş… Aydınlanmanın yalınayaklar kolejindeki gibi evrensel ölçüleri varmış, öyle değil mi?
Yazının kaynağına ulaşmak için tıklayınız.
Yazar: Ali Osman Aydın |
12-05-17 |
||
| E mail: yeniakit.com | Tweet | ||
 |
 |
||
